«Γυναῖκες μετὰ μύρων Θεόφρονες ὀπίσω Σου ἔδραμον» ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ

Η ΔΕΥΤΕΡΗ Κυριακὴ ἀπὸ τὸ Πάσχα εἶναι ἀφιερωμένη στὶς ἡρωικὲς γυναῖκες καὶ ἄνδρες μυροφόρους, οἱ ὁποῖοι φρόντισαν τὸ Θεῖο Σῶμα τοῦ Λυτρωτῆ μας Χριστοῦ, μετὰ τὴν ἐκπνοή του ἐπὶ τοῦ σταυροῦ. Δὲν ἦταν καθόλου εὔκολο νὰ φροντίσει κάποιος τὸ σῶμα κατάδικου καὶ νὰ τοῦ ἀποδώσει τιμές. Δὲν ἦταν λοιπὸν εὔκολο νὰ ζητηθεῖ ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τὸ σῶμα τοῦ «ἐπικίνδυνου» Ἰησοῦ, ὁ Ὁποῖος κατηγορήθηκε καὶ καταδικάστηκε ὡς «κωλύοντα Καίσαρι φόρους διδόναι καὶ λέγοντα ἑαυτὸν Χριστὸν βασιλέα εἶναι» (Λουκ. 23, 2) καὶ τὸ χειρότερο, ὅτι «Θεοῦ υἱὸν ἑαυτὸν ἐποίησε» (Ἰωάν. 10, 7). Ὅποιος ἢ ὅποιοι τολμοῦσαν νὰ τοῦ συμπαρασταθοῦν καὶ νὰ τοῦ ἀποδώσουν μεταθανάτιες τιμὲς θὰ μποροῦσαν νὰ λογιστοῦν συμμέτοχοι στὸ «ἔγκλημά» του καὶ ἐνδεχομένως θὰ ὑφίσταντο συνέπειες. Γιὰ τοῦτο οἱ ἕντεκα μαθητές του τὸν ἐγκατέλειψαν καὶ κλείστηκαν στὸ ὑπερῷο «διὰ τὸν φόβο τῶν Ἰουδαίων» (Ἰωάν. 2019). Κάποιοι ὅμως τόλμησαν, ἀψηφώντας τοὺς κινδύνους, νὰ ζητήσουν ἀπὸ τὸν Ρωμαῖο ἐπίτροπο τὸ ἀκήρατο Σῶμα τοῦ Δασκάλου τους, καὶ νὰ τὸ θάψουν μὲ τιμές. Πρῶτες οἱ ἡρωικὲς γυναῖκες, οἱ ὁποῖες Τοῦ παραστάθηκαν παράμερα στὸ Γολγοθᾶ, θρηνώντας τὸ πάθος Του, ἀνάλαβαν τὴν ταφή Του. Μαζί τους καὶ δύο εὐσεβεῖς Ἰουδαῖοι ἄρχοντες, ὁ Νικόδημος καὶ ὁ Ἰωσήφ. Γιὰ τὸν ἡρωισμό τους καὶ τὴν ἀπόλυτη ἀφοσίωσή τους στὸν Κύριο ἡ Ἐκκλησία, γιὰ νὰ τοὺς τιμήσει, τοὺς ἀφιέρωσε τὴν Τρίτη Κυριακὴ τῆς εὐφρόσυνης πασχαλινῆς περιόδου. Καλούμαστε λοιπὸν νὰ τοὺς τιμήσουμε καὶ ἐμεῖς καὶ νὰ τοὺς μιμηθοῦμε στὸ ἡρωικό τους φρόνημα.

Αἱ καλαί ἀλλαγαί ἀρχίζουν ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μας Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

 Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ ἄνθρωποι ἐπιθυμοῦν τὴ βελτίωση τῆς κοινωνίας στὴν ὁποία ζοῦν. Βλέπουν πολλὰ ποὺ τοὺς ἐνοχλοῦν καὶ τοὺς στενοχωροῦν καὶ θέλουν νὰ τὰ ἀλλάξουν. Ὅμως τὰ πράγματα δὲν ἀλλάζουν εὔκολα. Καὶ ὅταν βλέπουμε ὅτι κάτι ἀλλάζει, πάντα κάτι ἄλλο παρουσιάζεται, ποὺ τὸ δημιούργησε ἡ διόρθωση τοῦ προηγουμένου. Ἔτσι ἔχουμε μία ἀδιάκοπη προσπάθεια χωρὶς οὐσιαστικὸ ἀποτέλεσμα. Πολλοὶ διερωτῶνται, ποῦ ὀφείλεται αὐτό. Πρωτίστως ὀφείλεται στὴν ἀδυναμία καὶ ἀνικανότητα τῶν ὑπεθύνων. Ἐνῷ στὰ μάτια τοῦ λαοῦ ἐμφανίζονται ὅτι ἔχουν τὶς λύσεις τῶν προβλημάτων καὶ στὴ θεωρία εἶναι πληθωρικοί, στὴν πράξη εἶναι ἀνεπαρκεῖς. Σχεδιάζουν χωρὶς ὥριμη καὶ σταθερὴ σκέψη, δὲν δέχονται τὶς ἀπόψεις τῶν ἀντιφρονούντων καὶ στὴν προσπάθειά τους νὰ δώσουν λύσεις στὰ προβλήματα καὶ νὰ διορθώσουν ἐνοχλητικὲς καὶ δυσάρεστες καταστάσεις, ἐπιδεινώνουν παρὰ βελτιώνουν τὰ κακῶς κείμενα. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ στὴν προσωπική μας ζωή. Δὲν μποροῦμε νὰ τακτοποιήσουμε ὅσα μᾶς στενοχωροῦν καὶ νὰ πετύχουμε κάτι ἀνώτερο ποὺ θὰ δώσει ἄλλο νόημα στὴ ζωή μας. Δὲν γνωρίζουμε τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ μᾶς ἐμποδίζει καὶ ματαιώνει τὶς πράξεις ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε. Συνήθως ὁ νοῦς μας στρέφεται στοὺς ἄλλους, γιατί πιστεύουμε ὅτι ἐκεῖνοι εἶναι τὸ μεγάλο ἐμπόδιο. Βέβαια, αὐτὸ μερικῶς συμβαίνει, ἀλλὰ μόνο στὴ δημιουργία τῶν ἀσχήμων καταστάσεων ποὺ ἀντιμετωπίζουμε. Γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή τους ὅμως πρέπει νὰ στρέψουμε τὸ νοῦ μας στὶς δικές μας ἀδυναμίες καὶ ἐλλείψεις, δηλαδὴ νὰ διορθώσουμε πρῶτα τὸν ἑαυτό μας καὶ μετὰ νὰ δοῦμε καὶ τοὺς ἄλλους. Τὸ νὰ ἀφήνουμε τὸν ἑαυτὸ μας βυθισμένο στὸ ἁμαρτωλὸ τέλμα καὶ νὰ θέλουμε νὰ βοηθήσουμε πνευματικά τούς ἄλλους, εἶναι ματαιοπονία. Δὲν πρόκειται νὰ πετύχουμε τίποτα. Αὐτὸ τὸ βλέπουμε συχνὰ καὶ στὸν ἱερὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, ὅπου πολλοὶ κληρικοί, ποὺ δὲν ἔχουν καμιὰ πνευματικότητα, δείχνουν ἕναν ζῆλο γιὰ τὴν προκοπὴ τοῦ ποιμνίου τους. Ὅμως κανένας δὲν πείθεται ἀπὸ τὰ λόγια τους, γιατί βλέπουν τὶς πράξεις τους ποὺ δὲν εἶναι σύμφωνες μὲ αὐτά. Ἡ ὅλη τους «διακονία» δὲν ἔχει κανένα θετικὸ ἀποτέλεσμα. Οἱ ἄνθρωποι εὔκολα καταλαβαίνουν ποιοὶ τοὺς μιλᾶνε καὶ τί τοὺς ζητᾶνε. Δὲν μποροῦν νὰ δεχτοῦν τὰ λόγια κάποιων ποὺ εἶναι χειρότεροι ἀπ’ αὐτούς. Τὸ θεωροῦν προσ­βολὴ καὶ ἀποστρέφονται τοὺς συγκεκριμένους κληρικούς. Ὁ γέροντας Θαδδαῖος τῆς Σερβίας λέει ὅτι «τὸ σημεῖο ἐκκίνησής μας εἶναι ἐσφαλμένο», γι’ αὐτὸ δὲν πετυχαίνουμε αὐτὸ ποὺ θέλουμε. «Ἀντὶ νὰ ξεκινοῦμε μὲ τὸν ἑαυτό μας, ἐμεῖς θέουμε πάντοτε νὰ ἀλλάξουμε πρῶτα τούς ἄλλους καὶ τελευταίους τούς ἑαυτούς μας. Ἂν ὁ καθένας ξεκινοῦσε πρῶτα μὲ τὸν ἑαυτό του, θὰ εἴχαμε παντοῦ τριγύρω εἰρήνη! Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει ὅτι κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ βλάψει τὸν ἄνθρωπο ἐκεῖνον ποὺ δὲν βλάπτει τὸν ἑαυτό του- οὔτε κι ὁ ἴδιος ὁ διάβολος. Βλέπετε; Ἐμεῖς εἴμαστε οἱ ἀρχιτέκτονες, οἱ μοναδικοὶ ἀρχιτέκτονες τοῦ μέλλοντός μας». Τὰ προσωπικὰ μας προβλήματα καὶ ἐκεῖνο τῶν ἀδελφῶν μας βρίσκουν τὴ λύση τους μόνο μὲ τὸν ἀγώνα ποὺ κάνουμε γιὰ τὴν καταπολέμηση τῶν παθῶν καὶ μὲ τὴ μετάνοια. Πρῶτα πρέπει νὰ χτίσουμε τὸν ἑαυτὸ μας πνευματικὰ καὶ μετὰ νὰ δοῦ­με πῶς θὰ βοηθήσουμε καὶ τοὺς ἄλλους. Ἀναγκαία προϋπόθεση πάντα εἶναι ὁ προσωπικός μας ἐξαγιασμός. Κάθε ἄλλη προτεραιότητα δὲν θὰ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα αὐτὸ ποὺ περιμένουμε.

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

Μετά τήν Συμφωνίαν τό οὐδετερόθρησκον κράτος

Τελικά, ὅπως ἀναμενόταν, ἡ ἐπαίσχυντος, προδοτική καί προσχεδιασμένη πολλές δεκαετίες τώρα συμφωνία τῶν Πρε­σπῶν ψηφίσθηκε καί ὅπως ὅλα δείχνουν πορευόμεθα στήν ἑπόμενη φάση, ὅπου ἡ ἄθεη ἑλληνική κυβέρνηση θά ὁλοκληρώση τήν ἐργασία πού τῆς ἔχουν ἀναθέσει τά σκοτεινά κέντρα, γιά νά παραδώση τήν σκυτάλη στούς ἑπόμενους ὀλετῆρες τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Καί βέβαια ἡ τελευταία σκηνή ἔχει νά κάνη μέ τήν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος, τήν θεσμοθέτηση τοῦ οὐδετερόθρησκου κράτους καί τήν ἁρπαγή τῶν τελευταίων φιλέτων τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας ἀλλά καί τήν ἀλλαγή στό καθεστώς μισθοδοσίας τοῦ κλήρου καί στήν ἀποδέσμευσή της ἀπό τό Δημόσιο. Αὐτό ὅμως πού πληγώνει εἶναι ὅτι, ἄν ἐξαιρέσουμε κάποιους μεμονωμένους Ἱεράρχες, ὁ Μακαριώτατος καί ἡ πλειοψηφία τῶν Ἀρχιερέων ἐπιδεικνύουν προκλητική ἀπάθεια καί σιωπή. Πολέμιοι τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας του πάντοτε ὑπῆρχαν καί θά ὑπάρχουν, ὅμως τέτοια ἀδιαφορία ἀπό αὐτούς πού ἐξ ὁρισμοῦ εἶναι φύλακες τῆς Πίστεως καί τοῦ Γένους δέν γνωρίζουμε, ἐάν ἔχη ξανασυμβῆ.

Δυστυχῶς, περιορισμένοι εἶναι οἱ Ἀρχιερεῖς πού ἔχουν συναίσθηση τῶν ὑποχρεώσεών τους, οἱ περισσότεροι ἀρκοῦνται στήν διαποίμανση τῆς Μητροπόλεώς των καί ξέχασαν ὅτι εἶναι καί μέλη τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί ἔχουν καίριες εὐθύνες γιά τά γενικώτερα προβλήματα τόσο τῆς Ἐκκλησίας ὅσο καί τῆς Πατρίδας. Ὅμως παλαιότερα ὑπῆρχαν Ἱεράρχες, οἱ ὁποῖοι τιμοῦσαν τήν Ἀρχιερωσύνη τους καί εἶχαν συναίσθηση τῶν εὐθυνῶν τους. Πρέπει τέλος νά σημειώσουμε ὅτι τά προβλήματα πού διακυβεύονται μέ τήν συμφωνία τῶν Πρεσπῶν εἶναι γνωστά δεκαετίες τώρα καί γιά τόν λόγο αὐτό δέν δικαιολογεῖται καμία ὀλιγωρία οὔτε ἀδιαφορία.

Ὁ ἄξιος Ἱεράρχης

Ὅπως οἱ παλαιότεροι θά θυμοῦνται καί οἱ νεώτεροι θά ἔχουν διαβάσει, τό 1967 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Φλωρίνης ὁ μακαριστός καί ἄξιος Ἱεράρχης Αὐγουστῖνος Καντιώτης, ὁ ὁποῖος ἐποίμανε θεοφιλῶς τήν Μητρόπολή του μέχρι τήν παραίτησή του (25-1-2000). Ὁ μακαριστός Ἱεράρχης κατά τήν διάρκεια τόσο τῆς ἱερωσύνης του ὅσο καί τῆς ἀρχιερωσύνης του δέν δίστασε οὔτε μία στιγμή νά ἔλθη σέ σύγκρουση μέ τό Παλάτι (τόν τότε Βασιλέα καί τήν Βασίλισσα), μέ τούς στρατιωτικούς τήν ἐποχή τῆς ἑπταετίας, ἀργότερα μέ τούς πολιτικούς ἀλλά καί μέ ἀρχιεπισκόπους, ὅταν θίγονταν ἡ ἐκκλησιαστική τάξη καί τά ἐθνικά ζητήματα.

Ὁ ἅγιος Ἱεράρχης καί σθεναρός ἀγωνιστής τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Γένους, ὅσοι θά θυμοῦνται, τήν 18η Δεκεμβρίου 1990 εἶχε ἀφορίσει τόν Ἕλληνα σκηνοθέτη Θεόδωρο Ἀγγελόπουλο, διότι δέν εἶχε εἰσακούσει τήν προειδοποίησή του νά ἐγκαταλείψη τήν Φλώρινα, ὅπου ἐκείνη τήν περίοδο γύριζε στήν ἀκριτική πόλη τῆς Μακεδονίας τήν ταινία του «Τό μετέωρο βῆμα τοῦ πελαργοῦ», ἀλλά προχώρησε στά γυρίσματα τῆς ταινίας, ἀγνοώντας τόσο τόν ἀφορισμό ὅσο καί τίς ἀντιδράσεις τῶν κατοίκων τῆς Φλώρινας.

Ἡ Ἑλλάδα παύει νά εἶναι ἐλεύθερον καί αὐτόνομον κράτος

Τό περιοδικό «Χριστιανική Σπίθα», τό ὁποῖο ἐξέδιδε τότε ὁ Αὐγουστῖνος Καντιώτης καί συνεχίζει μέχρι σήμερα νά κυκλοφορῆ ἀπό τούς πατέρες τῆς Ἱ. Μ. Λογγοβάρδας, τήν ἐποχή ἐκείνη ἔγραφε «Ἠρχίσαμεν τήν κριτικήν τοῦ κινηματογραφικοῦ ἔργου τοῦ κ. Θ. Ἀγγελόπουλου, καί ἡ μέχρι σήμερον διεξαχθεῖσα σφοδρά συζήτησις ἀπέδειξεν ὅτι ἡ Ἑλλάς, ἡ ἀγαπητή μας πατρίς, μετά τήν ἔνταξίν της εἰς τήν Ε.Ο.Κ. παύει νά εἶνε ἐλεύθερον καί αὐτόνομον κράτος ρυθμίζον τά κατ’ αὐτό ἄνευ ξένων ἐπεμβάσεων, ἀλλ’ ὑπεράνω αὐτῆς ὑπάρχει πλέον τό ΥΠΕΡΚΡΑΤΟΣ πού λέγεται Ε.Ο.Κ., καί ὑπό τήν ἐπίδρασιν αὐτοῦ ἡ Ἑλλάς κινδυνεύει νά χάση τήν θρησκευτικήν καί ἐθνικήν της ταὐτότητα. Ὄπισθεν δέ τοῦ ὑπερκράτους τίς οἶδεν ὁποῖαι σκοτειναί δυνάμεις κρύπτονται! Πολλά εἶνε τά σημεῖα πού δεικνύουν ὅτι εἰσήλθομεν ἤδη εἰς περίοδον σατανοκρατίας, ἡ ὁποία ὠνομάσθη ἐποχή ὑδροχόου, οἱ δέ ὀπαδοί αὐτῆς εἰς Ἀμερικήν λέγουν ὅτι κυριαρχία τοῦ ὑδροχόου –κατ’ αὐτούς- σημαίνει κατάλυσιν τῆς ἐποχῆς τοῦ ΙΧΘΥΟΣ…. Ἤδη αἱ ἀνησυχίαι ἐκεῖναι ἤρχισαν ν’ ἀποδεικνύωνται βάσιμοι. Ἡ παροῦσα φωνή τοῦ γέροντος ἐπισκόπου Φλωρίνης εἶνε ὡς φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ. Εἴθε ν’ ἀκουσθοῦν φωναί ἰσχυρότεραι καί νά συντελεσθῆ ἀφύπνισις τῆς θρησκευτικῆς καί ἐθνικῆς συνειδήσεως ὅλων τῶν πατριωτῶν Ἑλλήνων. Ἄλλως….».

Ὁ κυρὸς Αὐγουστῖνος ἔστεκεν ἀκοίμητος φρουρός εἰς τά Ἑλληνικά σύνορα

Ὁ μακαριστός Νικόλαος Ψαρουδάκης σέ ἄρθρο του ἐκείνη τήν ἐποχή στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο» ἔγραφε σχετικά μέ τήν ταινία τοῦ Θ. Ἀγγελόπουλου «Συμβαίνει ὅμως ἡ Φλώρινα νά μή εἶναι ξέφραγο μαντρί. Ἔχει ποιμένα τόν Αὐγουστῖνο Καντιώτη, ποιμένα ἀληθινό καί ὄχι μισθωτό. Ἔτσι πληροφορίες πού ἔφτασαν στά αὐτιά του, τόν ἔκαμαν νά ἐρευνήσει τό θέμα τῆς ταινίας καί νά βεβαιωθεῖ ὅτι καί τό σενάριο καί ἡ ἐπιλογή τῆς Φλώρινας, δέν εἶναι τυχαῖα καί ὅτι ὑπηρετοῦσαν σκοπούς ὄχι καλούς καί γιά τό ποίμνιό του καί γιά τό Ἔθνος! Καί ἀντέδρασε, ὡς ὤφειλε ἄλλωστε… Ρωτᾶμε τόν κ. Ἀγγελόπουλο: Γιατί εἶναι ἀπαραίτητο σέ κάθε ταινία νά μπαίνει, ὡς μαϊντανός, ἡ πορνεία, ἡ μοιχεία, ἡ διαστροφή, τό ἔγκλημα καί τά ἄλλα παρόμοια, πού βλέπουμε στήν τηλεόραση;… Στήν Φλώρινα βρῆκες νά διακηρύξεις τίς διεθνικές σου ἀντιλήψεις καί νά στραφεῖς κατά τῶν συνόρων; Ἐκεῖ πού οἱ γελοῖοι καί ἀνιστόρητοι προπαγανδιστές τῶν Σκοπίων στρέφουν τά βέλη τους πῆγες νά διακηρύξεις κατά τῶν συνόρων;… Γιατί κατάργηση τῶν συνόρων σημαίνει ἀπώλεια τῆς ταυτότητας. Καί χωρίς ταυτότητα δέν μπορεῖ νά ζήσει κανείς οὔτε ἄτομο, οὔτε λαός». Καί καταλήγει ὁ μακαριστός Νικόλαος Ψαρουδάκης «Ἡ ντόπια καί ξένη ‟συναγωγή πονηρευομένων” πρέπει κάποτε νά καταλάβει: ‟Σκληρόν πρός κέντρον λακτίζειν”! Ἄς πάψει ἡ συναγωγή αὐτή, ὅποιο χρῶμα κι ἄν ἔχει -ὅλοι οἱ γύφτοι μιά γενιά- νά μιλᾶ γιά σκοταδισμό καί μεσαίωνα στόν Λόγο τοῦ Θεοῦ! Πρός Θεοῦ: Οὔτε στό χεῖλος τοῦ κρημνοῦ δέν θά ὑπάρξει ἀφύπνιση; Σέ μία ὥρα πού τά εἴδωλα τοῦ ὑλισμοῦ γκρεμίζονται καί συντρίβονται, σ’ Ἀνατολή καί Δύση, πού ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ θριαμβεύει στόν αἰώνιο θρόνο του, ἐμεῖς ἐδῶ θά μιλᾶμε γιά σκοταδισμό καί μεσαίωνα, ἐπειδή ἕνας ἀληθινός Ἐπίσκοπος στέκει ἀκλόνητος στήν ἔπαλξη τῆς Ἐκκλησίας καί δέν ἐννοεῖ, γιά κανένα λόγο, ν’ ἀφήσει τό ποίμνιό του στήν διάθεση τῶν λύκων; Ξεχνᾶτε, κύριοι, ὅτι στούς ‟τρελούς” τῆς Ἐκκλησίας, σάν τόν Αὐγουστῖνο Καντιώτη, χρωστᾶμε τήν Ἐθνική καί πνευματική μας ὑπόσταση; ‟Τρελοί” ἦσαν οἱ προφῆτες, πού ἤλεγξαν τήν ἀνομία τῆς ἐποχῆς τους, ‟τρελός” ἦταν ὁ Ἰωάννης πού ἤλεγξε τόν Ἡρώδη, ‟τρελός” ἦταν ὁ Χρυσόστομος, πού ἤλεγξε τήν ‟ἡρωδιάδα” Αὐτοκράτειρα, ‟τρελός” ἦταν ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, πού ἐμπόδισε τόν ἐξισλαμισμό τῆς Βαλκανικῆς καί πού ἄν ἔλειπε, θά φοράγαμε ὅλοι κόκκινο φέσι, ‟τρελός” εἶναι ὁ Αὐγουστῖνος σήμερα πού στέκει ἀκοίμητος φρουρός στά Ἑλληνικά σύν­ορα, γιά νά ὑπάρχομε καί αὔριο καί μετά».

Ἡ ὑπογραφή τῆς Συμφωνίας ἀπέδειξεν ὅτι δέν ὑπάρχουν σήμερον φρουροί

Καί ἐμεῖς σήμερα πορευόμεθα μόνον μέ γνωστικούς Ἐπισκόπους, χωρίς κανένα ‟τρελό”, χωρίς Χρυσόστομο, χωρίς Προφήτη, χωρίς Πρόδρομο, χωρίς Κοσμᾶ Αἰτωλό, χωρίς Καντιώτη καί ἔχει θριαμβεύσει ἡ ἀθεΐα, ἔχουμε χάσει τήν Ἐθνική καί πνευματική μας ὑπόσταση, ἔχουμε σχεδόν ἐξισλαμισθῆ, μόνον φέσια δέν φορᾶμε, τά σύνορα δέν τά φυλάει κανείς, ἡ ἡρωδιάδα καί ἡ ἀνομία δέν ἐλέγχεται ἀπό κανένα, καί δέν ξέρουμε ἄν θά ὑπάρχουμε αὔριο ὡς Ἕλληνες, διότι δέν ὑπάρχει ἕνας ‟τρελός”, «ἕνας ἀληθινός Ἐπίσκοπος πού νά στέκει ἀκλόνητος στήν ἔπαλξη τῆς Ἐκκλησίας καί νά μή ἐννοεῖ, γιά κανένα λόγο, ν’ ἀφήσει τό ποίμνιό του στήν διάθεση τῶν λύκων». Ὅμως οἱ γνωστικοί δέν θά μείνουν στήν ἱστορία, ἐνῶ ὁ Αὐγουστῖνος Καντιώτης καί κάθε ‟τρελός” θὰ μένη εἰς τόν αἰῶνα.

Γιά τήν ἱστορία νά ἀναφέρουμε ὅτι:

Ὁ μακαριστός Ἱεράρχης γιά πρώτη φορά καί μοναδική κατά τήν ἐπισκοπική του σταδιοδρομία ἀφόρισε καί μάλιστα εἶχε δώσει προθεσμία στόν σκηνοθέτη καί στούς συνεργάτες του, τούς ὁποίους καί αὐτούς εἶχε ἀφορίσει, δύο χρόνια, γιά νά μετανοήσουν. Ὁ Θεόδωρος Ἀγγελόπουλος πέθανε χωρίς νά ἀρθῆ ὁ ἀφορισμός του καί μάλιστα πέθανε στίς 24 Ἰανουαρίου τοῦ 2012, δηλαδή ἑπτά χρόνια πρίν την ψήφιση τῆς συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν, ἡ ὁποία ὑπερψηφίσθηκε ἀπό τό Ἑλληνικό κοινοβούλιο στίς 25 Ἰανουαρίου τοῦ 2019. Τέλος, νά σημειώσουμε ὅτι ἡ ταινία «Τό μετέωρο βῆμα τοῦ πελαργοῦ» εἶχε χρηματοδοτηθῆ ἀπό εὐρωπαϊκά κονδύλια.

Γεώργιος Τραμπούλης, θεολόγος

Φθιώτιδος: «Θα έχουμε μεγάλες εκρήξεις στην Ιεραρχία»

Έξαλλοι είναι αρκετοί Μητροπολίται με την περιφρόνησιν του λαού από την κυβέρνησιν αλλά και την στάσιν του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, ο οποίος δεν εκπροσωπεί το αίσθημα της Εκκλησίας. Παραθέτομεν απομαγνητοφωνημένην δήλωσιν του Σεβ. Φθιώτιδος εις το «Star fm 97,1» της 15ης Φεβρουαρίου 2019:

«Και εγώ αγωνιώ μαζί με όλους τους εχέφρονες πολίτες, οι οποίοι βλέπουν αυτό το χάλι της Βουλής. Από τη μία να ανακοινώνεται και να διατυμπανίζεται ότι έμεινε ως έχει το 3ο άρθρο και σε λίγο ο κ. πρόεδρος να λέει: όχι έγινε λάθος, ψηφίζεται το άρθρο. Ο επιεικέστερος για μένα χαρακτηρισμός είναι ότι αυτό είναι ένα κατάντημα της Δημοκρατίας. Δεν λέω για εκείνους που θέλουν να επιβάλουν την ουδετεροθρησκεία. Είναι κατάντημα ότι μία μειοψηφία, γνωρίζουμε, θέλει να επιβάλει τη γνώμη της επί της πλειοψηφίας. Το ίδιο έγινε και στο θέμα της συμφωνίας των Πρεσπών για την Μακεδονία. Το 70%, το 80% λένε άλλοι, έλεγε ΟΧΙ στη συμφωνία. Αυτοί το περάσανε. Τώρα το ίδιο συμβαίνει. Η Ιερά Συν­οδος υπέβαλε την άποψή της, τις προτάσεις της, την παράκλησή της, να μείνει το άρθρο 3 ως έχει, διότι η σχέση Εκκλησίας και Πολιτείας είναι σε πολύ αρμονική κατάσταση. Δεν χρειάζεται να αλλάξουν οι σχέσεις, είναι ιδανική μορφή αυτή που υπάρχει σήμερα. Εδώ βλέπουμε ότι ανατρέπονται τα πράγματα. Ανατρέπονται από μία αριστερής ιδεολογίας Κυβέρνηση που δεν υπολογίζει την πλειοψηφία. Εικονική υπήρξε, όπως είπε ο κ. Πρόεδρος, 151, ουσιαστική δεν υπάρχει. Γιατί μας οδηγούν σε μία περιπέτεια; Η Ελλάδα είναι δυνατόν ποτέ να πιστεύσει, όλοι οι Έλληνες, ότι δεν υπάρχει θρησκεία στην Ελλάδα; Είναι δυνατόν ποτέ να ανεχθούμε η Πολιτεία να είναι άθρησκη; Τότε πρέπει να λάβουν και τα μέτρα τους. Αν προτιμούν αυτήν την θέση, αυτή την εικόνα της Ελλάδος, δεν χρειάζεται να έρχονται να κολλάνε πάνω μας στις τελετές και στις δοξολογίες και στις πανηγύρεις οι Βουλευτές, για να τους βλέπει ο θρησκεύων λαός και να τους ψηφίζει. Να πουν: εμείς δεν έχουμε καμία σχέση με αυτά, ορθά κοφτά. Αλλά αυτό δεν γίνεται, είναι μία μεγάλη υποκρισία και είναι κατάντημα, δεν λέω τίποτε άλλο.

Εγώ λυπούμαι, διότι μπαίνει σε περιπέτεια το ελληνικό κράτος. Οι σχέσεις ρυθμίζονται άριστα Εκκλησίας και Πολιτείας. Άριστα ρυθμίζονται. Όλα τα κόμματα τα άλλα έχουν άλλη άποψη. Μία μειοψηφία τώρα που αν γίνουν αύριο εκλογές δεν ξέρουν τι θα πιάσει, δεν μπορεί να επιβάλλεται επί της πλειοψηφίας και να βαφτίζει το Κράτος άθρησκο. Είναι δυνατόν ποτέ; Εγώ πιστεύω ότι στην ιεραρχία που θα συγκαλέσει ο Μακαριώτατος θα έχουμε μεγάλες εκρήξεις, διότι και η Εκκλησία πρέπει να βγει να στηρίξει τις θέσεις, όχι με ένα έγγραφο, δεν φτάνει ένα έγγραφο. Πρέπει ο Μακαριώτατος να δώσει συνέντευξη τύπου. Πρέπει να βροντήξη το μπαστούνι του, γιατί υπάρχει λαός που το θέλει αυτό. Υπάρχει λαός που περιμένει από εμάς. Εμείς εδώ στην επαρχία λέμε τη γνώμη μας και πολλοί μητροπολίτες, αλλά πρέπει η κεντρική διοίκηση να δείξει το πρόσωπο της Εκκλησίας και να στηρίξει το λαό. Και τις αρχές εδώ έχουμε αρχές. Είναι δυνατόν ποτέ… Η Ελλάδα ιδρύθηκε με τις αρχές της Ορθοδοξίας και οι πρώτοι Υπουργοί ήταν Επίσκοποι, αλλιώς δεν υπήρχε ελληνικό κράτος. Αυτά δεν πρέπει με αγνωμοσύνη η Πολιτεία να τα βλέπει. Δεν λέω η Πολιτεία, η Πολιτεία είναι πολύ καλή, το κόμμα που κυβερνάει. Στη συν­άντηση Αρχιεπισκόπου – Πρωθυπουργού είχε συμφωνηθεί να μη πειραχθεί το άρθρο 3. Ευτυχώς που έχουμε έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας που όπου σταθεί και όπου βρεθεί ομιλεί για την Ορθοδοξία, την Πατρίδα, τα ιδανικά, για τις αρχές και ικανοποιείται ο λαός. Ευτυχώς. Μα αυτή είναι η Ελλάδα. Ο ΠτΔ εκφράζει την Ελλάδα, όπως είναι σήμερα. Η Ελλάδα που είναι φιλόξενη για τους αλλοδαπούς. Η Ελλάδα που έχει νοικοκυριό μέσα στο σπίτι της και όχι όπως την καταντήσανε οι ευρωπαίοι τώρα. Η Ελλάδα έχει αξία. Αυτά όλα θα τα θάψουμε δηλαδή; Θα αρχίσουμε να βγάζουμε τα θρησκευτικά σύμβολα και ο,τι ομιλεί περί θρησκείας; Για να μη θιγούν οι μειονότητες; Ε, ας κυβερνούν οι μειονότητες τότε την Ελλάδα. Που φτάσαμε; Εγώ αγανακτώ και λυπούμαι πραγματικά και εύχομαι να τους φωτίζει ο Θεός τουλάχιστον να διορθώσουν τα ημαρτημένα, τα σφάλματά τους. Αυτό είναι έξω πάσης λογικής να συμβαίνει στην Ελλάδα που ο λαός δεν το θέλει. Εδώ είναι το θέμα. Δεν το θέλει ο λαός. Δεν μπορείς να περνάς και να κάνεις νόμους αυτά που ο λαός τα απορρίπτει. Αυτή δεν είναι δημοκρατία».

«Ο ΚΟΙΝΩΝΩΝ ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΩ ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΟΣ ΕΣΤΩ»

«Ο ΚΟΙΝΩΝΩΝ ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΩ ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΟΣ ΕΣΤΩ»

Οι Βορειοελλαδίται Επίσκοποι θα μνημονεύουν μόνον την ιδίαν Ιεράν Σύνοδον

Γράφει ο κ. Γεώργιος Παππάς

Η Ιεροκανονική Αρχή

της ακοινωνησίας

Περί τους δεκαπέντε (15) Ιεροί Κανόνες επιστηρίζουν την ουσιώδη εκκλησιολογική αρχή, «Ο κοινωνών ακοινωνήτω ακοινώνητος έστω» (ενδεικτικώς αναφέρουμε τον Ι τῶν Αγίων Αποστόλων και τον Β τῆς Αντιοχείας).

Προφανώς αυτή η επιταγή της Εκκλησίας επιβάλλεται να εφαρμοσθή από όλους τους Ορθοδόξους για τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίο, και τους συν αυτώ, που «κοινωνούν» με τους Σχισματικούς, τους Ακοινώνητους, τους Αναθεματισμένους, τους Αυτοχειροτόνητους και τους Ουνίτες της Ουκρανίας. Ήτοι, με τους ρασοφόρους, τον κ. Φιλάρετο Ντενισένκο, τον κ. Μακάριο Μαλέτιτς και τους συν αυτοίς.

Προφανώς, οι ενέργειες του κ. Βαρθολομαίου, κατ’ αδήριτο λόγο, επιφέρουν την διακοπή κάθε κοινωνίας μαζί του.

Διακοπή μνημονεύσεως

κ. Βαρθολομαίου

Πρώτον, υποχρεούνται να διακόψουν την μνημόνευσί του και την κοινωνία μαζί του τα Μοναστήρια του Αγ. Όρους και να αρχίσουν άμεσα να μνημονεύουν τον Επίσκοπο Ιερισσού και Αγ. Όρους, τον κ. Θεόκλητο, όπως είναι και το επιβεβλημένο, βάσει των Ιερών Κανόνων.

Να γίνη η απαρχή από τα δέκα πέντε (15) αυτοδιοίκητα Μοναστήρια, που προέβαλαν το όχι στην εντολή του κ. Βαρθολομαίου, να παραστούν στο Κίεβο στην ενθρόνισι του «Ψευτο-Κιέβου» κ. Επιφανίου (3-2-19), μετά την εκεί «Ψευτο-Σύνοδο» (15-12-18) και το δοθέν εν Φαναρίω «Ψευτο-Αυτοκέφαλο» (6-1-19). Στη συνέχεια θα συνακολουθήσουν και τα έτερα πέντε Μοναστήρια της Αθωνικής Πολιτείας.

Δεύτερον, επιβάλλεται να διακόψουν άμεσα την μνημόνευσι του κ. Βαρθολομαίου, ομοφρόνως, άπαντες οι Επίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος, οι ποιμένοντες επαρχίες της Βορείου Ελλάδος.

Προφανώς, αυτοί θα συνεχίσουν να μνημονεύουν, κανονικώς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην οποία και ανήκουν. Την Ι. Σύνοδο όπου συμμετέχουν εν Πνεύματι Αγίω, όπου συναποφασίζουν, όπου έχουν λόγο και ψήφο και όπου κανονικώς εκλέγουν και εκλέγονται.

Τρίτον, να διακόψουν την κοινωνία μαζί του οι δεκατρείς (13) Αυτοκέφαλες Εκκλησίες.

Πρωτεύουσα της Εκκλησίας

Επανειλημμένως έχουμε τονίσει ότι η Πρωτεύουσα της Ορθοδόξου Εκκλησίας βρίσκεται εκεί που βρίσκονται, η και κρύπτονται οι Άγιοι.

Στους τάφους της Αλεξάνδρειας, όπου εκρύπτετο ο Μέγας Αθανάσιος, στα ασκηταριά της Αριανζού, όπου απεσύρθη ο Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος, στην Κωνσταντινούπολι μόνο όσο εκεί άστραφτε και εβρόντα ο Ιερός Χρυσόστομος, στα χωριά των Αγράφων, της Ηπείρου και της Βορείου Ηπείρου όπου έκτιζε σχολεία, θαυματουργούσε και προεφήτευε ο Εθναπόστολος Αγ. Κοσμάς. Πουθενά αλλού δεν υφίσταται το Αληθές και Σεπτό Κέντρο των Χριστιανών. Και φυσικά ποτέ στα εκκοσμικευμένα παλάτια της Εξουσίας.

Και για να το συνδέσουμε με το θέμα της «Ψευτο-Αυτοκεφαλίας» του Κιέβου θα είπωμεν ότι τις τελικές αποφάσεις θα λάβουν οι Ιερές Σύνοδοι απάντων των Ορθοδόξων Επισκόπων. Και συνάμα οι ετυμηγορίες των αγίων, ολίγων η πολλών, είτε Επισκόπων είτε Κληρικών είτε Μοναχών είτε Χριστιανών.

Στην Ορθοδοξία υφίσταται η αριστοκρατία της πίστεως, που συναπαρτίζεται από τους Μοναχούς και Αγωνιστές της αρετής. Επομένως γνωματεύσεις αληθείας καλούνται να καταθέσουν οι πραγματικά άγιοι Ηγούμενοι, και οι αγίες Ηγουμένες, όχι οι αγόμενοι και οι αγόμενες. Οι άγιοι Μοναχοί και οι Μοναχές. Με μία λέξι οι ζώντες ΑΓΙΟΙ, ενισχυόμενοι και παραδειγματιζόμενοι εν Αγίω Πνεύματι από τους Αγίους του Παραδείσου.

Εκλογή Πατριάρχου από την Ελληνικήν Ιεραρχίαν της Διασποράς

Τα ανωτέρω βήματα επιβάλλεται να είναι τα πρώτα, αλλά όχι τα μόνα. Ο μεγάλος κίνδυνος Σχίσματος των Εκκλησιών, που προεκάλεσε η άφρων, διατεταγμένη, διαταραγμένη πολιτική εκκλησιολογία του κ. Βαρθολομαίου, πρέπει να παρεμποδισθή.

Τέταρτον, θα πρέπει να συνέλθουν εις Κανονικήν Ιεραρχίαν το Σύνολον των Επισκόπων του Ανατολικού Βυζαντίου (Μ. Ασίας) και της Ελληνικής Διασποράς, με πρόσκλησι του Πατριάρχου Αλεξανδρείας, και να εκλέξουν Νέο Πατριάρχη Κωσταντινουπόλεως στη θέση εκείνου που θα έχει ήδη αποπεμφθή Ιεροκανονικώς.

Στην περίπτωσι οποιουδήποτε κωλύματος η ειδικώς λόγω των συνθηκών της Ισλαμικής σκιας στην Αίγυπτο, την σύγκλησι της Ιεραρχίας, θα προκαλέση ο Προκαθήμενος Ελλάδος, δια τον λόγον ότι το Ελληνορθόδοξο ποίμνιο της διασποράς κατά συντριπτική πλειοψηφία προέρχεται από την σημερινή ελευθέρα Ελλάδα. Είναι Ρωμιοί με ρίζες εδώ, με οικείους εδώ, ακόμη και με περιουσίες εδώ. Κυρίως με βαθειά την νοσταλγία και την γαλάζια καρδιά τους στην Ελεύθερη Πατρίδα.

Ασφαλώς ο εκ Πόντου θα συγκατανεύση

Δεν αγνοούμε το ανά περίπτωσι υπάρχον Νομικό Καθεστώς για την εκλογή των Προκαθημένων. Ειδικώς εκείνο που είναι αντιφατικό και αντικανονικό, το του Προκαθημένου της Κωνσταντινουπόλεως. Σύστημα λίαν δεσμευτικό και απαράδεκτο, καθώς υπάγει τον Πατριάρχη στο Νομάρχη της Πόλεως.

Όμως πιστεύουμε βασίμως ότι ο Πόντιος Πρόεδρος της κατεχούσης εξουσίας το Ανατολικό Βυζάντιο, ο κ. Ρ. Ερντογάν θα επικυρώση την ούτως τελεσθησομένη εκλογή.

Όπως ακριβώς έδωσε εις είκοσι (20) Έλληνες Επισκόπους Τουρκικά διαβατήρια, για να μετέχουν σε μελλοντική εκλογή.

Όπως, κατά καινές προβλέψεις, άνοιξε για θείες Λειτουργίες την Παναγία του Σουμελά στην Τραπεζούντα, και σε άλλους Ελληνικούς Ναούς.

Όπως επέτρεψε τη ρίψι του Τιμίου Σταυρού κατά τα Θεοφάνεια στην Πόλι και στη Σμύρνη και όπως ενήργησε και άλλα παρόμοια.

Όπως απεφυλάκισε, αδοκήτως για πολλούς, τους δύο αξιωματικούς που ήσαν δέσμιοι στην Ανδριανούπολι, ανήμερα της μυστικής ουρανοβάμονος πανηγύρεως της ιδιαιτέρας του Πατρίδος, του Πόντου, της Παναγίας του Σουμελά (15 Αυγούστου 2018). Κατά την ημέρα της εορτής της κόρης του, που φέρει το όνομα της Παναγίας του Σουμελά, της Συμέλας (Σουμεγιέ), καθώς της μητέρας του με το ίδιο(;) όνομα.

Παλαιαί ακυρότητες

Και για να υπενθυμίσουμε παλαιές αντικανονικότητες παραθέτουμε ένα απαράδεκτο γεγονός.

Ολίγον μετά τη λήξι του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1948, δρομολογήθηκε με συμπαιγνία τεσσάρων Κυβερνήσεων, της Ελλάδος, της Τουρκίας, της Ρωσίας (τότε της Ε.Σ.Σ.Δ.), και των Η.Π.Α., η προσχηματική ανηλεής “παραίτηση”, καταλεπτώς αποπομπή, του τότε Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Μαξίμου Ε . Τι επηκολούθησε; Αμέσως απεδόθη η βιαίως αποσπασθείσα Πατριαρχεία εις τον εκλεκτόν των φανερών και αφανών εξουσιών.

Προς διευκόλυνσιν των πραγμάτων, πάραυτα προσεφέρθη εις αυτόν το Τουρκικό διαβατήριο. Παραχρήμα του απεδόθη πλήρης η νομική αναγνώρισις από την εκεί Κυβέρνησι.

Εις ποίον; Εις εκείνον, ο οποίος απεχαιρέτισε «δακρύβρεκτος από συγκίνησι», όπως γράφεται στο διαδίκτυο, τον τότε Πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Χάρυ Τρούμαν, με τον οποίο είχε ξεχωριστή στενή σχέσι. Τον, δι’ όλους, και μάλιστα μετά δημοσιευμένων αποδείξεων, τον Μασόνο Αθηναγόρα (1948).

«Habemus Πάϊατ», αντί του Habemus Papam (έχομε Πάπα)

Η Κανονική εκλογή Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως αποτελεί πραγματικό και όχι μόνον ευκταίο σενάριο. Τούτο έχει ήδη γίνει αντιληπτό από τον Αμερικανικό παράγοντα στην Ελλάδα, που προσ­παθεί να εκμεταλλεύεται την Ορθοδοξία για τους γεωπολιτικούς του σχεδιασμούς. Γι’ αυτό το λόγο, με κάθε τρόπο μελετά πως να αποτρέψη τα επερχόμενα επίχειρα των ενεργειών του Πατριάρχου και να τον υποστυλώση με κάθε πολιτικό τρόπο.

Τρεις φορές το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ εξέδωσε ανακοινώσεις υπέρ των αντικανονικών ενεργειών του Φαναρίου, λες και το ίδιο αποτελεί το κριτήριο των Ιερών Κανόνων. Λες και δύναται να καθορίζη και να καθαρίζη τις αντικανονικές ενέργειες του κάθε ρασοφόρου μέσα στην Ορθοδοξία.

Τελευταία ο πρέσβυς των Η.Π.Α. στην Αθήνα κ. Τζέφρι Πάϊατ συνήντησε τον Μητροπολίτη κ. Άνθιμο Ρούσα εν Θεσσαλονίκη (4-2-19), πολλούς άλλους Έλληνες Μητροπολίτες, καθώς και τον Διοικητή του Αγ. Όρους κ. Κων. Δήμτσα στην Πρεσβεία της Πρωτευούσης της Ελλάδος (8-2-19). Για ποιό λόγο; Προφανώς όχι από φιλορθόδοξο πνεύμα η φιλελληνική καρδία.

Δυστυχώς, στην υπό κατοχήν ευρισκομένη Ελλάδα λόγω μνημονίων και αναξίων ηγετών μπορούμε να πούμε ότι «Habemus Παϊατ» (ήτοι έχουμε Πάϊατ), αντί του Habemus Papam (δηλ. έχουμε Πάπα).

Αι ΗΠΑ τρέχουν να διασώσουν

τον κινδυνεύοντα κ. Βαρθολομαίον

Τετάρτη και νεωτέρα ανακοίνωσις του ΥΠ.ΕΞ. των Η.Π.Α., καταγράφει λίαν αποκαλυπτικά τα πράγματα:

«Φόβοι και ανησυχίες για τον κ. Βαρθολομαίο»: «Σοβαρές ανησυχίες και φόβους εκφράζουν πηγές της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητος για την τύχη του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και των υπολοίπων Ιεραρχών του Φαναρίου, μετά την απόφασι του κ. Βαρθολομαίου να αναγνωρίση την αυτοκεφαλία της Ουκρανίας» (Εφημερίς Έθνος, 10-2-19).

Και το κείμενο συνεχίζει περαιτέρω.

«Ανησυχίες και «δίκτυ ασφαλείας»»: «Τις ίδιες ανησυχίες εντοπίσαμε και στην αμερικανική κυβέρνησι, η οποία φαίνεται πως πρόσφερε «δίκτυ ασφαλείας» στον κ. Βαρθολομαίο, αμέσως μετά την φραστική βίαιη επίθεσι του Προέδρου της Ρωσίας Βλαδιμίρ Πούτιν, ο οποίος θεωρεί ότι ο κ. Βαρθολομαίος έλαβε μία πολιτική απόφασι έπειτα από πιέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών».

Και επιπλέον η εφημερίς συμπληρώνει.

«Έδειξε κουράγιο και τόλμη»: «Η αμερικανική κυβέρνηση είναι απόλυτα ικανοποιημένη με τη στάση του Πατριάρχη και εκπρόσωποί της δηλώνουν πως ο κ. Βαρθολομαίος έδειξε κουράγιο και τόλμη».

Εδώ αποκαλύπτονται οι ποικίλες υπόγειες πιέσεις και άθεσμες παρεμβάσεις.

«Να παρασχεθή κάθε υποστήριξη»: «ο αρμόδιος για τις θρησκευτικές ελευθερίες στο Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, πρέσβυς Σαμ Μπράουνμπακ, παραδέχθηκε ότι η απόφασις του κ. Βαρθλομαίου οδήγησε σε πιέσεις με στόχο τον Οικουμενικό Πατριάρχη και τόνισε την ανάγκη να του παρασχεθή κάθε υποστήριξη».

Προφανώς δημιουργούν «ομπρέλλα προστασίας» για το όργανό τους, που ενεργεί σε αντίθεσι με όλους τους Ι. Κανόνες και τις θέσεις των Ορθοδόξων.

Συνέχεια των σχεδίων

Σεραφείμ, Χριστοδούλου

Από διάφορα στοιχεία που περιήλθαν σε δημοσιογραφικά γραφεία, έγινε γνωστό ότι έχει ήδη εκπονηθεί μυστικό σχέδιο απαλλαγής της Εκκλησίας από τις δεινές μάστιγες που εσχάτως την βασανίζουν.

Τούτο αποτελεί συνέχεια και επιτομή των ερμητικών αποφάσεων του μακαριστού Προκαθημένου της Ελλάδος Χριστοδούλου. Αυτές ωδήγησαν στην βίαια σύγκρουσί του με τον κ. Βαρθολομαίο και στην αντικανονική λεγομένη «ακοινωνησία» μεταξύ των δύο Αυτοκεφάλων Εκκλησιών.

Αποτελεί επίσης ανασύνθεσι των παλαιών προθέσεων των Προκαθημένων Ιερωνύμου Α’ (1967-1973) και Σεραφείμ (1974-1998). Ήτοι, τρεις Προκαθήμενοι μία Εθνικό-Χριστιανική γραμμή. Τα ίδια ισχύουν, εάν προχωρήσουμε και πιο πίσω στους προγενεστέρους της Ελλάδος Προκαθημένους.

Το αναδυόμενο απόκρυφο πρόγραμμα θα στεφθή από επιτυχία, λόγω των προκλητικών και αντικανονικών ενεργειών του Φαναρίου. Και επί πλέον, λόγω της μονομερούς και ακρίτου εισβολής του σε γεωπολιτικές συγκρούσεις, ενός γεωπολιτικού χάους και μιας γεωπολιτικής ρευστοποιήσεως.

Αναζωπύρωσις του έργου

Διάφορες κινήσεις αποκαλύπτουν τα διαγραφόμενα. Δεν είναι εύκολος η απόκρυψις των τεκταινομένων.

Προφανώς, υφίσταται ένα “Cloudy Scenario”. «Επικαιροποιείται», κατά Ηγέτη Μητροπολίτη, παλαιό σύστημα. Ανασυγκροτείται Κέντρο Ενεργειών και Δράσεως. Ενεργοποιείται κλειστή ολιγομελής απόρρητος ομάς παραγόντων, Κληρικών, Μοναχών, Χριστιανών και Αρχόντων.

Συνωδά των ανωτέρω, διαφαίνεται πως υφίσταται ειδικό ένθετο παράρτημα για την περίπτωσι απεγνωσμένης αντιδράσεως των Διευθυντηρίων Εξουσίας. Τότε θα τεθούν αναγκαστικώς εις χρήσιν ατασθαλίες και σκάνδαλα οικονομικά. Στο φόντο θα συντελεσθή προβολή με σαφείς ηθικές εκτροπές και παρεκκλίσεις.

Και στα μεν οικονομικά στοιχεία, πέραν των εντοπίων, αφικνούνται συπληρωματικά και έτερα, από μέρη πέραν του Ατλαντικού, από τα νερά του Αιγαίου και του Μαρμαρά.

Τα ηθικής φύσεως δεδομένα, ταξιδεύουν αθρόα από μία πόλη με Άγκυρα. Ξεπαγώνουν σε πόλη με βαρύτατο χειμώνα. Τέλος, καταλήγουν σε φρέσκα και ζεστά κλίματα.

Άλλο δεν γνωρίζω

και άλλο δεν σκέπτομαι

Εν κατακλείδι, άλλο δεν γνωρίζω και άλλο δεν σκέπτομαι. Ίσως δεν έχουμε πολλά στοιχεία για μερικά δυσερμήνευτα γεγονότα, αλλά οφείλουμε να σκεπτώμεθα και να ερμηνεύουμε. Με προσοχή, με ανάλυσι και με λογική διεργασία.

Ούτως η άλλως διαγράφεται μία λίαν συγκλονιστική και ενδιαφέρουσα συνέχεια.

Ο Κύριός μας παραγγέλλει·

«Προσέχετε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς υμάς εν ενδύμασιν προβάτων, έσωθεν δε εισιν λύκοι άρπαγες» (Ματθ. ζ’ 15).

(Δηλαδή, προσέχετε από τους ψεύτικους προφήτες, που έρχονται προς εσάς φορώντας ως κάλυμμα ένδυμα προβάτων, ενώ από μέσα είναι λύκοι μοχθηροί και άρπαγες).

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΙΣΑΜΟΥ ΚΑΙ ΣΕΛΙΝΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ

Δεν σας φοβόμαστε! Δεν θα μας φιμώσετε!


Θαυμάζει κανείς βλέποντας το ήθος των στελεχών της άθεης Κυβέρνησης του  ΣΥΡΙΖΑ. Οποιος διαφωνεί μαζί τους υβρίζεται και λοιδoρείται χωρίς κανένα σεβασμό. Αυτό είναι το νέο ήθος που θέλουν να φέρουν στην κοινωνία και στην Πατρίδα μας.

«Επίθεση» και «οχετό» χαρακτήρισε ο Mητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος το σχόλιο της υποδιοικήτριας της 7ης Υγειονομικής Περιφέρειας (ΥΠΕ) Κρήτης Ελένη Γιακουμάκη σε ανάρτηση τής κ. Βάλιας Βαγιωνάκη στο Facebook και εξέφρασε την έκπληξή του για το γεγονός ότι η χανιώτισσα βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποδοκίμασε το εν λόγω κείμενο.

Υπενθυμίζεται ότι στις 27 Φεβρουαρίου 2019, η κα Βαγιωνάκη έγραψε στο Facebook «κάποιες σκέψεις διαβάζοντας τη δημόσια τοποθέτηση του Μητροπολίτη Κισσάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιου». Κάτω από το κείμενο της κυρίας Βαγιωνάκη, η κα Γιακουμάκη σχολίασε ως εξής: «Πόσο κρίμα τη θέση που υπηρέτησε ο μέγιστος των ιεραρχών Ειρηναίος να διακονεί σήμερα αυτός ο ολίγιστος, εγωκεντρικός, εμπαθής τύπος που χρησιμοποιεί ακόμη και τον άμβωνα για να ξεράσει τη χολή και το δηλητήριο της ψυχής του. Κρίμα…».
Previous Article

ΛΙΘΟΥ ΚΡΑΥΓΗ

Βαρυσήμαντος επιστολή προς την Ι. Κοινότητα 12 Αγιορειτών Γερόντων δια το Ουκρανικόν

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 17ῃ Μαρτίου 2019
Σεβαστὴν Ἱερὰν Κοινότητα Ἁγίου Ὄρους Ἄθω, εἰς Καρυὰς
Πανοσιολογιώτατοι, σεβαστοὶ Πατέρες καὶ ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί, εὐλογεῖτε.
Μετὰ πολλῆς λύπης καὶ ἀνησυχίας πληροφορούμεθα ὅσα λαμβάνουν χώραν ἐν τῇ καθόλου Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἀντικανονικῆς ἀποδόσεως αὐτοκεφαλίας εἰς τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, ἄνευ συναινέσεως τῆς κανονικῆς αὐτονόμου Ἐκκλησίας, τῆς ὑπὸ τὸν μητροπολίτην Ὀνούφριον, ἡ ὁποία ἐξακολουθεῖ νὰ θεωρῆ σχισματικοὺς τοὺς νέους αὐτοκέφαλους, νὰ μὴ ἔχῃ κοινωνίαν μετ’ αὐτῶν, βάσει δὲ τῶν Ἱερῶν Κανόνων, καὶ μὲ ὅσους κοινωνοῦν μὲ τοὺς σχισματικούς. Ἤδη ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ἔχει διακόψει τὴν κοινωνίαν μὲ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, τὸ ὁποῖον αὐτογνωμόνως παρεχώρησε τὸ αὐτοκέφαλον, ἐπεμβαῖνον ὑπερορίως εἰς ξένην δικαιοδοσίαν, παρὰ τὴν ρητὴν ἀπαγόρευσιν τῶν «ἱερῶν Κανόνων. Θὰ πράξουν δὲ τὸ ἴδιο καὶ ἄλλαι αὐτοκέφαλοι Ἐκκλησίαι, ὅπως ἤδη ἔχουν δηλώσει. Ἀπειλεῖται ἔτσι διεύρυνσις καὶ ἐξάπλωσις τοῦ σχίσματος, εἰς ἔκτασιν παρομοίαν ἐκείνης τοῦ 1054.
Δὲν ἔκλεισαν ἀκόμη αἱ πληγαὶ καὶ τὰ τραύματα, ποὺ προεκλήθησαν ἀπὸ τὴν Σύνοδον τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης, ἡ ὁποία μὲ τὴν ἐκκλησιοποίησιν τῶν αἱρέσεων καὶ τὴν ὑποστήριξιν τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ διέρρηξε κάθε σχέσιν μὲ τὴν Ὀρθόδοξον Πατερικὴν καὶ συνοδικὴν Παράδοσιν, τὴν καταδικάζουσαν τὰς αἱρέσεις. Εὑρισκόμεθα πρὸ νέων πληγῶν εἰς τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, μὲ ἀποκλειστικὸν ὑπεύθυνον τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, καὶ μὲ δικαίωσιν τώρα ὄχι τῶν αἱρέσεων, ἀλλὰ τῶν σχισμάτων.
Πλήττεται ἔτσι καὶ παρεμποδίζεται ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, διότι εἶναι μυριόλεκτον τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῆς Πατερικῆς Παραδόσεως δίδαγμα, ὅτι ἡ αἵρεσις καὶ τὸ σχίσμα ὁδηγοῦν εἰς τὴν ἀπώλειαν, ἐπειδὴ εἰς τοὺς χώρους αὐτοὺς δὲν ἐνεργεῖ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Περιοριζόμεθα εἰς ἐλαχίστας μόνον μαρτυρίας. Ὁ Μ. Βασίλειος, ἀριθμῶν τὸ σχίσμα ὡς τὴν δευτέραν μετὰ τὴν αἵρεσιν ἐκκλησιολογικὴν ἐκτροπήν, διδάσκει ὅτι «οἱ τῆς Ἐκκλησίας ἀποστάντες, οὐκ ἔτι ἔσχον τὴν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ’ ἑαυτοὺς- ἐπέλιπε γὰρ ἡ μετάδοσις τῷ διακοπῆναι τὴν ἀκολουθίαν»1. Ὅσοι δηλαδή, μὲ τὰ σχίσματα, φεύγουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν δὲν ἔχουν πλέον τὴν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διότι ἡ διακοπὴ τῆς κοινωνίας συνεπάγεται τὴν διακοπὴν τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Συνεχίζει μάλιστα λέγων ὅτι δὲν ἠμποροῦν πλέον νὰ μεταδίδουν εἰς ἄλλους διὰ τῶν μυστηρίων τὴν Χάριν ἀπὸ τὴν ὁποίαν οἱ ἴδιοι ἐξέπεσαν: «Οἱ δὲ ἀπορραγέντες, λαϊκοὶ γενόμενοι, οὔτε τοῦ βαπτίζειν, οὔτε τοῦ χειροτονεῖν εἶχον ἐξουσίαν, οὔτε ἠδύναντο Χάριν Πνεύματος Ἁγίου ἑτέροις παρέχειν, ἧς αὐτοὶ ἐκπεπτώκασι»2. Ἀποτρέπων ἐπίσης ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τὴν δημιουργίαν σχισμάτων, διδάσκει ὅτι τὸ νὰ σχίση κανεὶς τὴν Ἐκκλησίαν δὲν εἶναι μικρότερον κακὸν ἀπὸ τὸ νὰ ἐμπέση εἰς αἵρεσιν: «Τοῦ εἰς αἵρεσιν ἐμπεσεῖν τὸ τὴν Ἐκκλησίαν σχίσαι οὐκ ἔλαττόν ἐστι κακόν»3. Ἐκτιμᾷ ὅτι τίποτε δὲν παροργίζει τὸν Θεὸν περισσότερον ἀπὸ τὰς διαιρέσεις καὶ τὰ σχίσματα καὶ μνημονεύει γνώμην ἁγίου ἀνδρός, κατὰ τὴν ὁποίαν οὔτε τὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου ἠμπορεῖ νὰ ἐξαλείψῃ τὴν ἁμαρτίαν τοῦ σχίσματος4.
Ἡ αἵρεσις καὶ τὸ σχίσμα εἶναι ἔργον τοῦ Διαβόλου. Ὅταν ἀποτυγχάνῃ νὰ παρεμπόδισῃ τὴν σωτηρίαν μὲ τὰς αἱρέσεις, ἐνεργεῖ καὶ προκαλεῖ σχίσματα. Εἶναι συνοπτικὴ τοῦ φρονήματος συμπάσης τῆς Ἐκκλησίας ἡ διατύπωσις τοῦ 13ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐπὶ Μεγάλου Φωτίου (861): «Τὰς τῶν αἱρετικῶν ζιζανίων ἐπισπορὰς ἐν τῇ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ ὁ παμπόνηρος καταβαλών, καὶ ταύτας ὁρῶν τῇ μαχαίρᾳ τοῦ Πνεύματος ἐκτεμνομένας προρρίζους, ἐφ’ ἑτέραν ἦλθε μεθοδείας ὁδόν, τῇ τῶν σχισματικῶν μανίᾳ τὸ Χριστοῦ Σῶμα μερίζειν ἐπιχειρῶν»5.
Ὁ λόγος τῆς ἀνησυχίας καὶ τῆς συγγραφῆς τῆς παρούσης ἐπιστολῆς ἔγκειται εἰς τὸ ὅτι ἐπιθυμοῦμε νὰ διατρανώσωμε τὴν θέλησίν μας νὰ μὴ γίνωμε καὶ ἐμεῖς οἱ Ἁγιορεῖται κοινωνοὶ τοῦ σχίσματος καὶ κινδυνεύσῃ ἔτσι ἡ σωτηρία μας. Ἐγκαταλείψαμε τὸν κόσμον καὶ τὰ ἐν τῷ κόσμῳ τερπνὰ καὶ ἀναλισκόμεθα ψυχῇ τε καὶ σώματι εἰς ἀσκητικοὺς ἀγῶνας, διὰ νὰ τύχωμεν τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ. Δὲν θὰ ἦταν ἀσυγχώρητη ἀμέλεια καὶ ἀφροσύνη νὰ ἀχρηστεύσωμε τοὺς κόπους καὶ τὰς προσδοκίας μὲ τὸ νὰ κοινωνήσωμε μὲ τοὺς ἀκοινωνήτους σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, τοὺς καθῃρημένους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ρωσίας, εἰς τὴν ὁποίαν κανονικῶς ὑπάγεται ἐπὶ τρεῖς καὶ πλέον αἰῶνας κατὰ σταθεράν, ἀδιάκοπον καὶ καθολικὴν ἀναγνώρισιν ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων, μηδ’ αὐτοῦ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐξαιρουμένου; Εἶναι σαφὴς ἐν προκειμένῳ ἡ Ἱεροκανονικὴ Παράδοσις. Ὁ ΛΓ’ κανὼν τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου ἀπαγορεύει τὰς συμπροσευχὰς μετὰ αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν: «Ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἤ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι»6. Καὶ ὁ Β’ κανὼν τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ συνόδου ἀποφασίζει ὅτι αὐτὸς ποὺ κοινωνεῖ μὲ ἀκοινωνήτους καθίσταται καὶ αὐτὸς ἀκοινώνητος καὶ ὅτι δὲν μπορεῖ ἄλλη Ἐκκλησία νὰ ἀποκαταστήσῃ τοὺς ἀκοινωνήτους: «Μὴ ἐξεῖναι δὲ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις, μηδὲ ἐν ἑτέρᾳ Ἐκκλησίᾳ ὑποδέχεσθαι τοὺς ἐν ἑτέρᾳ Ἐκκλησίᾳ μὴ συναγομένους. Εἰ δὲ φανείη τις τῶν Ἐπισκόπων ἤ Πρεσβυτέρων ἤ Διακόνων ἤ τις τοῦ κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὡς ἂν συγχέοντα τὸν Κανόνα τῆς Ἐκκλησίας»7. Τοὺς ἀκοινωνήτους δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀποκαταστήσῃ ἄλλη σύνοδος, παρὰ μόνον ἐκείνη ποὺ τοὺς ἐτιμώρησε. Ὅσοι παραβαίνουν τὸν κανόνα αὐτόν, ὅπως ἔπραξε ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος μὲ τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, τοὺς ὁποίους ἐτιμώρησε ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καὶ αὐτὴ μόνον ἠμπορεῖ νὰ τοὺς ἀποκαταστήσῃ, αὐτοὶ λοιπὸν ἀποβάλλονται τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὰ διακελεύει καὶ ὁ Δ΄ κανὼν τῆς αὐτῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ συνόδου: «Εἴ τις Ἐπίσκοπος, ὑπὸ Συνόδου καθαιρεθεὶς ἤ Πρεσβύτερος ἤ Διάκονος ὑπὸ τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου τολμήσειέ τι πρᾶξαι τῆς λειτουργίας, εἴτε ὁ Ἐπίσκοπος κατὰ τὴν προάγουσαν συνήθειαν, εἴτε ὁ Πρεσβύτερος, εἴτε ὁ Διάκονος, μηκέτι ἐξὸν εἶναι αὐτῷ μηδ’ ἐν ἑτέρᾳ Συνόδῳ ἐλπίδα ἀποκαταστάσεως, μήτε ἀπολογίας χώραν ἔχειν, ἀλλὰ καὶ τοὺς κοινωνοῦντας αὐτῷ πάντας ἀποβάλλεσθαι τῆς Ἐκκλησίας καὶ μάλιστα, εἰ μαθόντες τὴν ἀπόφασιν τὴν κατὰ τῶν προειρημένων ἐξενεχθεῖσαν, τολμήσειεν αὐτοῖς κοινωνεῖν»8.
Τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα στὴν Οὐκρανία, ἐνῷ εἶναι ἁπλᾶ, ἔχουν περιπλακῆ ἐπικίνδυνα μὲ τὴν ἀθέμιτον εἰσπήδησιν τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου εἰς ξένην δικαιοδοσίαν καὶ τὴν κοινωνίαν του μὲ τοὺς ἀκοινωνήτους σχισματικούς. Μέχρι τὸ 1686 ἡ Οὐκρανία ὑπήγετο εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, ὅπως παλαιότερα πρὸ τοῦ 1590 ὑπήγετο ἄλλωστε καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Τὸ 1686 μὲ πρᾶξιν τοῦ πατριάρχου Διονυσίου Δ’ ὑπήχθη εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, εἰς τὴν ὁποίαν παραμένει, κατὰ πάγκοινον τῶν Ὀρθοδόξων παραδοχήν, μέχρι σήμερον, ἐπὶ 333 ἔτη. Ἡ μετὰ τὴν κατάρρευσιν τοῦ Κομμουνισμοῦ (1990) δημιουργία τοῦ ἀνεξαρτήτου Κράτους τῆς Οὐκρανίας συνεπέφερε καὶ τὸ αἴτημα τῆς δημιουργίας ἀνεξαρτήτου αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας. Πρόκειται περὶ νομίμου καὶ δικαιολογημένου αἰτήματος, εἰς τὸ ὁποῖον ἀνταπεκρίθη μερικῶς ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, παραχωρήσασα καθεστὼς εὐρείας αὐτονομίας καὶ ὄχι πλήρη αὐτοκεφαλίαν. Ἀντιδρῶν εἰς τὴν ἀπόφασιν αὐτὴν ὁ μητροπολίτης Κιέβου Φιλάρετος, κανονικὸς τότε ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, καὶ ἀφοῦ ἀπέτυχε νὰ ἐκλεγῆ πατριάρχης Μόσχας, προκάλεσε σχίσμα δημιουργήσας ἰδικήν του ἀνεξάρτητον ἐκκλησίαν καὶ τιμωρηθεὶς δι’ αὐτὸ μὲ καθαίρεσιν καὶ ἀναθεματισμόν. Ὑπῆρχε ἀκόμη καὶ ἄλλη σχισματικὴ ἐκκλησία ὑπὸ τὸν Μακάριον Μαλέτιτς, καθηρημένον ἱερέα, ὁ ὁποῖος στὴν συνέχεια «χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος» ἀπὸ ὄχι ἁπλῶς σχισματικοὺς ἀλλὰ καὶ στερούμενους καὶ τυπικῆς κανονικῆς διαδοχῆς. Αἱ δύο αὐταὶ ἀκοινώνητοι σχισματικαὶ ὁμάδες, ἐθεωροῦντο σχισματικαὶ ὑφ’ ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων, ἑνωθεῖσαι δὲ προσφάτως (15-12-2018), ἐγένοντο αὐθαιρέτως δεκταὶ εἰς κοινωνίαν μόνον ὑπὸ τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου (6-1-2019)- ὡς κανονικὴ δὲ Ἐκκλησία καὶ νόμιμος θεωρεῖται μέχρι σήμερον ἀπὸ ὅλους ἡ ἀνήκουσα εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας αὐτόνομος Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ὑπὸ τὸν μητροπολίτην Ὀνούφριον.
Δὲν θὰ προβῶμεν εἰς περαιτέρω ἱστορικὰς, κανονικὰς καὶ γεωπολιτικὰς ἀναλύσεις, πολλαὶ τῶν ὁποίων ἐξηγοῦν πειστικῶς τὴν ἀνάμειξιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἰς τὸ Οὐκρανικὸν ζήτημα. Μᾶς ἐνδιαφέρει νὰ τονίσωμεν τὰς ἐκκλησιολογικὰς καὶ σωτηριολογικὰς συνεπείας καὶ νὰ ἀποσαφηνίσωμεν καὶ τὴν ἰδικήν μας θέσιν, νὰ ἐκφράσωμεν τὰς ἰδικάς μας ἀνησυχίας. Εἶναι πρὸ πολλοῦ γνωστὸν ὅτι ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος δὲν τρέφει ἰδιαίτερον σεβασμὸν πρὸς τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας, τοὺς ὁποίους πολλάκις παρέβη καὶ παραβαίνει, ἰδιαίτερα εἰς τὰς πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς σχέσεις, τώρα δὲ καὶ εἰς τὰς πρὸς τοὺς σχισματικούς. Ἀνεμίχθη εἰς τὸ Οὐκρανικὸν Αὐτοκέφαλον, χωρὶς νὰ ἔχῃ κανονικὴν δικαιοδοσίαν καὶ ἁρμοδιότητα. Προσεπάθησε κατ’ ἀρχὴν στηριζόμενος σὲ ἐλλιπῶς κατηρτισμένους ἢ ἰδιοτελεῖς θεολογικοὺς συμβούλους νὰ θεμελίωσῃ τὴν εἰσπήδησιν ἐπικαλούμενος τὸν θεσμὸν τῆς ἐκκλήτου, τὸ ὅτι δηλαδὴ αὐτὸς μόνος, ὡς ἄλλος πάπας, δέχεται ἐφέσεις καὶ προσ­φυγὰς ἀπὸ τὰς λοιπὰς αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας, ἀφοῦ δῆθεν δὲν εἶναι πρῶτος μεταξὺ ἴσων (primus inter pares), ἄλλα πρῶτος ἄνευ ἴσων (primus sine paribus), κατὰ τὴν πρωτοφανῆ παπίζουσαν γνώμην μεταπατερικῶν θεολογίσκων. Αὐτὸ ὅμως κατέπεσε παταγωδῶς καὶ ἀμέσως, διότι προσκρούει εἰς τὸ συνοδικὸν σύστημα διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας, τὸ ὁποῖον θεωρεῖ ὅτι ὅλοι οἱ πατριάρχαι καὶ οἱ προκαθήμενοι εἶναι μεταξύ των ἴσοι, ὁ δὲ Κωνσταντινουπόλεως ἔχει ἁπλῶς πρωτεῖο τιμῆς, ὄχι πρωτεῖο ἐξουσίας, ὅπως διεκδικεῖ ὁ πάπας. Ἡ δὲ ἔκκλητος ἰσχύει μόνον διὰ τοὺς ἀνήκοντας εἰς τὴν ἰδικήν του δικαιοδοσίαν, καὶ ὄχι εἰς τὴν δικαιοδοσίαν ἄλλων πατριαρχῶν. Εἶναι ἀναμφίβολος καὶ ἀναντίρρητος ἡ Ἱεροκανονικὴ Παράδοσις, τὴν ὁποίαν συνώψισεν ὁ θεοκίνητος νοῦς τοῦ ἐξ ἡμῶν μεγίστου θεολόγου καὶ κανονολόγου Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, ἐνώπιον τοῦ μεγαλείου τοῦ ὁποίου πρέπει νὰ καταισχυνθοῦν καὶ νὰ κρυβοῦν οἱ καινὰ καὶ κενὰ μελετῶντες καὶ προτείνοντες. Οὗτος σχολιάζει εἰς ἐκτενῆ ὑποσημείωσιν τὸν Θ΄ Κανόνα τῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ ὁποῖος προβλέπει νὰ προσφεύγουν οἱ ἐπίσκοποι καὶ λοιποὶ κληρικοί, ὅταν ἀμφισβητοῦν δικαστικὰς ἀποφάσεις, εἰς τὸν ἔξαρχον τῆς διοικήσεως ἤ εἰς τὸν τῆς Βασιλευούσης θρόνον. Ἑρμηνεύει λοιπὸν τὸν κανόνα μὲ βάσιν τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἱστορίαν, πλῆθος ἄλλων ἱερῶν κανόνων, ἐγκρίτους παλαιοὺς κανονολόγους, ἀλλὰ καὶ τὴν βυζαντινὴν νομοθεσίαν τῶν εὐσεβῶν βασιλέων, καὶ συμπεραίνει ὅτι «ὁ Κωνσταντινουπόλεως οὐκ ἔχει ἐξουσίαν ἐνεργεῖν εἰς τὰς Διοικήσεις καὶ ἐνορίας τῶν ἄλλων Πατριαρχῶν, οὔτε εἰς αὐτὸν ἐδόθη ἀπὸ τὸν Κανόνα τοῦτον ἡ ἔκκλητος ἐν τῇ καθόλου Ἐκκλησίᾳ». Παραθέτει δὲ μεταξὺ ἄλλων καὶ γνώμην τοῦ ἐγκρίτου κανονολόγου Ζωναρᾶ, ὁ ὁποῖος λέγει ὅτι «μόνον τῶν ὑποκειμένων τῷ Κωνσταντινουπόλεως ἔχει ὁ Κωνσταντινουπόλεως τὰς ἐκκλήτους, ὥσπερ καὶ τῶν ὑποκειμένων τῷ Ρώμης ἔχει ὁ Ρώμης τὰς ἐκκλήτους» καὶ ὅτι «οὐ πάντων τῶν μητροπολιτῶν πάντως ὁ Κωνσταντινουπόλεως καθεῖται δικαστής, ἀλλὰ τῶν ὑποκειμένων αὐτῷ»9.
Ὅταν διεπίστωσε λοιπὸν ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος ὅτι ὁ θεσμὸς τῆς ἐκκλήτου δὲν μπορεῖ νὰ στήριξη τὴν ὑπερόριον εἰσπήδησιν εἰς ξένην δικαιοδοσίαν, ἀνεκάλυψε, τῇ βοηθείᾳ τῶν προθύμων συμβούλων του, μετὰ ἀπὸ 333 ἔτη, ὅτι ἡ Οὐκρανία δὲν ἀνήκει εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως! Ἀπέκρυψαν καὶ παρερμήνευσαν πλῆθος ἐγγράφων καὶ γνωμῶν οἱ ἀπρόσεκτοι ἤ στρατευμένοι θεολόγοι του, διὰ νὰ βγάλουν τὸ ἀστεῖον συμπέρασμα ὅτι ἦτο προσωρινὴ ἡ παραχώρησις τῆς Οὐκρανίας εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ρωσίας (ἡ προσωρινότης ἐκράτησε τρεῖς καὶ πλέον αἰῶνας!), καὶ τώρα αἴρεται αὐτὴ ἡ παραχώρησις. Σημειωτέον ὅτι ὅλαι ἀνεξαιρέτως αἱ αὐτοκέφαλοι Ἐκκλησίαι ἀδιαλείπτως καὶ ἀδιακόπως μέχρι σήμερον θεωροῦν τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Οὐκρανίας ὡς μέρος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας καὶ ὡς μητροπολίτην Κιέβου ἀναγνωρίζουν τὸν συνετὸν καὶ μετριόφρονα Ἐπίσκοπον Ὀνούφριον.
Συνεπῶς, ἡ ἀποκατάστασις τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας ἀπὸ ξένον καὶ εἰσπηδήσαντα Πατριάρχην, καὶ ἡ ἀπόδοσις εἰς αὐτοὺς ὑπὸ τοῦ ἰδίου αὐθαιρέτως ἐκκλησιαστικῆς αὐτοκεφαλίας, τὴν ὁποίαν δὲν ἐζήτησεν ἡ κανονικὴ τοπικὴ Ἐκκλησία10, παρὰ τὴν ἀντίθετον γνώμην τῆς οἰκείας ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς καὶ ἄνευ Παν­ορθοδόξου συναινέσεως -μᾶλλον δέ, μετὰ Πανορθοδόξου ἀντιδράσεως-, διὰ τῆς ἀνυποστάτου καὶ ἀντικανονικῆς ἐπικλήσεως τῆς ἐκκλήτου καί, κατόπιν, διὰ τῆς ἀστείας διεκδικήσεως δικαιοδοσίας μετὰ ἀπὸ τρεῖς καὶ πλέον αἰῶνας μὲ παρερμηνείαν τῶν σχετικῶν ἐγγράφων, καθιστοῦν προβληματικὸν τὸ νέον καθεστὼς τοῦ αὐτοκεφάλου. Οἱ σχισματικοὶ παραμένουν σχισματικοὶ καὶ ἡ μόνη κανονικὴ Ἐκκλησία εἰς τὴν Οὐκρανίαν εἶναι ἡ ὑπὸ τὸν μητροπολίτην Ὀνούφριον. Διὰ τοῦτο οὐδεμία μέχρι τώρα αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία -πλὴν τῆς Κων/πόλεως- ἀναγνωρίζει τὸν νέον «μητροπολίτην» τῆς ψευδο-αὐτοκεφάλου «Ἐκκλησίας», τὸν σχισματικὸν Ἐπιφάνιον. Θεωροῦμεν δὲ ὄχι μόνον ἄδικον, ἀλλὰ καὶ στερουμένην στοιχειώδους λογικῆς, τὴν σκόπιμον μυωπίαν τινῶν πρὸς τὴν βασικὴν ταύτην Κανονικὴν θεώρησιν τοῦ ἐν λόγῳ προβλήματος, καὶ τὴν μονομερῆ ἐπικέντρωσίν των εἰς ἄσχετα μὲ αὐτὴν ζητήματα· ὅπως λ.χ. εἰς τὸν Ἐθνικισμὸν ἤ τὸν Οἰκουμενισμὸν κορυφαίων ἐκπροσώπων (παλαιοτέρων καὶ νεωτέρων) τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας -ὄχι, ὅμως, καὶ τῆς Κανονικῆς Οὐκρανικῆς τοιαύτης-, τὰ ὁποῖα μάλιστα προβάλλουν μὲ μεγεθυντικοὺς φακούς, πρὸς δικαίωσιν τῆς ἀντικανονικότητος.
Οἱ πλεῖστοι Ἁγιορεῖται Πατέρες ἐχάρημεν χαρὰν μεγάλην, ὅταν ἡ Ἱερὰ Κοινότης μὲ ἰσχυρὰν πλειοψηφίαν ἀπεφασίσατε νὰ μὴ στείλετε ἐκπροσώπους -οὔτε κἄν εὐχετήριον ἐπιστολὴν- εἰς τὴν ἐνθρόνισιν τοῦ σχισματικοῦ Ἐπιφανίου. Ἐλυπήθημεν σφόδρα διὰ τὰς Μονὰς ποὺ ἐμειοψήφησαν καὶ διὰ τοὺς ἐλαχίστους ποὺ ὑπέκυψαν εἰς πιέσεις, ἠγνόησαν τὴν ἀπόφασίν σας καὶ ἔλαβον μέρος εἰς τὴν ἐνθρόνισιν! Τὰ ἴδια αἰσθήματα χαρᾶς ἐπλήρωσαν τὰς καρδίας μας καὶ διὰ τὴν ὑπὸ πολλῶν Μονῶν παρεμπόδισιν τῆς ἐπισκέψεως «ἐπισκόπων» καὶ «κληρικῶν» τῆς νέας ψευδοεκκλησίας, πικρία δὲ καὶ ἀπαθὴς ὀργὴ δι’ ὅσους, εὐτυχῶς ὀλίγους, φιλοφρόνως τοὺς ἐδέχθησαν ἤ καὶ συνελειτούργησαν!!!
Πανοσιολογιώτατοι σεβαστοὶ Πατέρες,
– λόγῳ τῆς σοβαρότητος τοῦ θέματος,
– διὰ τὸ κῦρος καὶ τὴν ἀπήχησιν, τὴν ὁποίαν κέκτηται ἡ Ἁγιορειτικὴ μαρτυρία ἀνὰ τὴν Οἰκουμενικὴν Ὀρθοδοξίαν, ἀλλὰ καὶ
– διὰ τὴν διασφάλισιν τῆς ἐνδοαγιορειτικῆς ἑνότητος,

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕΝ

ὅπως ἄχρι Πανορθοδόξου ἀποφάνσεως ἀπαγορεύσητε τὴν εἴσοδον τῶν ἐν λόγῳ σχισματικῶν ἐν τῷ Ἱερῷ ἡμῶν Τόπῳ ἤ -τουλάχιστον- τὸ «ἐνεργῆσαι τι αὐτοῖς ὡς κληρικοῖς». Τὸ γεγονὸς ὅτι εἰς τὴν ἐνθρόνισιν τοῦ “Ἀρχιεπισκόπου» Ἐπιφανίου οὐδεμία Ἐκκλησία παρέστη δι’ ἀντιπροσώπου της, ἀλλὰ καὶ τὸ ὅτι κατὰ τὸ διαρρεῦσαν τρίμηνον ἐξ αὐτῆς οὐδεμία Ἐκκλησία ἐκοινώνησε τῇ Ἐκκλησίᾳ» του, παρὰ τὰς γενομένας ἀφορήτους πιέσεις, θεωροῦμεν ὅτι ὑποχρεώνουν εἰς τὴν λῆψιν τῆς ἀνωτέρω ἀποφάσεως. Αἱ δὲ πληροφορίαι διὰ νέα κύματα ἐπισκέψεων τῶν ἐν λόγῳ σχισματικῶν εἰς Ἅγιον Ὄρος, κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ καὶ ἀμέσως μετὰ τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου, πιέζουν ὥστε ἡ ἀπόφασις νὰ ληφθῆ ἀμεσώτατα.
Θὰ γνωρίζετε, ἄλλωστε, καὶ ἐξ ἑτέρων πηγῶν, ἀλλὰ κυρίως ἀπὸ τὰ ἐνημερωτικὰ κείμενα, τὰ ὁποῖα σᾶς ἀπέστειλε ἡ Κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ὅτι βασικώτατα στελέχη -παλαιότερα καὶ σημερινά- τῆς σχισματικῆς «Ἱεραρχίας» βαρύνονται ἀπὸ καταδίκας ἐξ Ἐκκλησιαστικῶν (οὐχὶ μόνον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ἀλλὰ καὶ τῆς Κων/πόλεως, καὶ τῆς Βουλγαρίας, κ.ἄ.), ἀλλὰ καὶ ἐκ Πολιτικῶν δικαστηρίων διὰ βαρύτατα ἠθικὰ ἐγκλήματα, ἀδιανόητα καὶ διὰ λαϊκούς, καὶ διὰ μὴ Χριστιανούς! Ὡς, ἐπίσης, ὅτι βαρύνονται διὰ τὴν ἐνεργῆ ἀνάμιξίν των εἰς τὸ σχετικῶς πρόσφατον Βουλγαρικὸν σχίσμα, διὰ τὰς σχέσεις των μὲ τοὺς Οὐνίτας τῆς Οὐκρανίας, διὰ τοὺς φοβεροὺς διωγμοὺς ποὺ ἐξαπολύουν τῇ συνδρομῇ τῶν κρατικῶν ἀρχῶν ἐναντίον τῆς Κανονικῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὰ τελευταῖα πέντε ἔτη, καὶ ἰδίως μετὰ τὴν ἀναγνώρισίν των ὑπὸ τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, διὰ τὰς προσφάτους ἀπαραδέκτους δηλώσεις τοῦ «Ἀρχιεπισκόπου» των Ἐπιφανίου διὰ τὴν ὁμοφυλοφιλίαν κ.ἄ.π. Τέλος, θὰ κατανοῆτε ὅτι αἱ ἐπισκέψεις των εἰς τὸν Ἁγιώνυμον ἡμῶν Τόπον οὐδόλως ἔχουν προσκυνηματικὸν χαρακτῆρα, ἀλλὰ στοχεύουν εἰς τὴν ἐκμετάλλευσιν τοῦ κύρους τῆς προσδοκωμένης ὑπ’ αὐτῶν εὐμενοῦς Ἁγιορειτικῆς τοποθετήσεως, διὰ τὸν ἀπεγκλωβισμόν των ἐκ τῆς Πανορθοδόξου ἀπομονώσεώς των καὶ πρὸς ἐπίτευξιν τῶν ἀνόμων σχεδιασμῶν των.
Ἐμεῖς πάντως, Χάριτι Θεοῦ, ἀκολουθοῦντες τὴν ἀλάθητον Συνοδικὴν καὶ Πατερικὴν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας, δὲν διακινδυνεύομεν τὴν σωτηρίαν μας κοινωνοῦντες μὲ τοὺς ἀκοινωνήτους σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, πιστεύοντες ὅτι ὅσοι κοινωνοῦν μὲ τοὺς ἀκοινωνήτους καθίστανται καὶ αὐτοὶ -τουλάχιστον δυνάμει- ἀκοινώνητοι· οὔτε θὰ συνεργήσωμεν διὰ τῆς τοιαύτης κοινωνίας εἰς τοὺς διωγμοὺς κατὰ τῆς Κανονικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ’ οὔτε καὶ εἰς τὴν διαιώνισιν τοῦ σχίσματος καὶ τοπικῶς καὶ γενικώτερον ἐν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ· φοβούμεθα δὲ καὶ ἐνδοαγιορειτικῶς, ἐὰν δὲν ληφθοῦν ἐγκαίρως ὀρθαὶ καὶ γενναῖαι ἀποφάσεις.

Ἀναμένοντες τὴν ἔγκαιρον
ἀνταπόκρισίν σας
Μετὰ τιμῆς
καὶ τοῦ προσήκοντος σεβασμοῦ

Γέρων Ἀρσένιος Ἱερομόναχος καὶ ἡ συνοδεία αὐτοῦ, Ἱερὸν Κουτλουμουσιανὸν Κελλίον ‘Παναγούδα’. Γέρων Ἀβραὰμ Ἱερομόναχος καὶ ἡ συνοδεία αὐτοῦ, Ἱερὰ Καλύβη Ἁγίου Γερασίμου -Ἱερὰ Κουτλουμουσιανὴ Σκήτη. Γέρων Θεόφιλος Ἱεροδιάκονος καὶ ἡ συν­οδεία αὐτοῦ, Ἱερὸν Γρηγοριάτικον Κελλίον Ἁγίων Ἀναργύρων Παχωμαῖοι. Γέρων Νικόλαος Μοναχός, Ἱερὸν Χιλανδαρινὸν Κελλίον Ἁγίου Δημητρίου. Γέρων Ἰωσὴφ Μοναχὸς καὶ ἡ συνοδεία αὐτοῦ, Ἱερὸν Ἁγιοπαυλίτικον Κελλίον Ἁγίων Θεοδώρων. Γέρων Σάββας Μοναχὸς καὶ ἡ συνοδεία αὐτοῦ, Ἱερὸν Χιλανδαρινὸν Κελλίον Ἁγίων Ἀρχαγγέλων Σαββαίων. Γέρων Νικόδημος Μοναχός, Ἱερὸν Σταυρονικητιανὸν Κελλίον Ἁγίου Νεκταρίου. Γέρων Γαβριὴλ Μοναχός, Ἱερὸν Κουτλουμουσιανὸν Κελλίον Ὁσίου Χριστοδούλου. Γέρων Εὐφρόσυνος Μοναχὸς καὶ ἡ συνοδεία αὐτοῦ, Ἱερὸν Κουτλουμουσιανὸν Κελλίον Τιμίου Προδρόμου. Γέρων Παΐσιος Μοναχὸς καὶ ἡ συνοδεία αὐτοῦ, Ἱερὸν Χιλανδαρινὸν Κελλίον Ἁγίων Ἀρχαγγέλων. Γέρων Νικόδημος Μοναχός, Ἱερὸν Λαυριώτικον Κελλίον Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου. Γέρων Ἀρσένιος Μοναχός, Ἱερὰ Καλύβη Ἁγίου Ὁσιομάρτυρος Γερασίμου – Ἱερὰ Κουτλουμουσιανὴ Σκήτη.

Κοινοποίησις: Πρὸς τὰς 20 Ἱερὰς Μονὰς τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Σημειώσεις:
1. Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Κανὼν Α΄, Πηδάλιον, Ἐκδοτ. Οἶκος «Ἀστήρ», Ἀθῆναι 1990, σελ. 587. 2 Αὐτόθι. 3 Εἰς Ἐφεσίους Ὁμιλία 14, 4, PG 62, 87. 4 Αὐτόθι, ΡG 62, 85: «Οὐδὲν οὕτω παροξύνει τὸν Θεόν, ὡς τὸ Ἐκκλησίαν διαιρεθῆναι… Ἀνὴρ δέ τις ἅγιος εἶπε τι δοκοῦν εἶναι τολμηρόν, πλὴν ὅμως ἐφθέγξατο. Τί δὴ τοῦτό ἐστιν; Οὐδὲ μαρτυρίου αἷμα ταύτην δύναται ἐξαλείφειν τὴν ἁμαρτίαν». 5 Πηδάλιον, ἐνθ’ ἀνωτ., σελ. 357. 6 Αὐτόθι, σελ. 433. 7 Αὐτόθι, σελ. 407. 8. Αὐτόθι, σελ. 409. 9. Αὐτόθι, σελ. 191-193. 10. Ταῦτα τὰ τρία, ἤτοι: α΄ἡ αἴτησις τῆς κανονικῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὴν οἰκείαν ἐκκλησιαστικὴν ἀρχὴν (Μητέρα-Ἐκκλησία), β΄ ἡ σύμφωνος γνώμη τῆς Μητρὸς-Ἐκκλησίας καὶ γ΄ ἡ Πανορθόδοξος συναίνεσις, ἀποτελοῦν τρεῖς ἀπαραιτήτους προϋποθέσεις διὰ τὴν ἀνακήρυξιν τοῦ Αὐτοκεφάλου, κατὰ τὸ ὁμοφώνως ἐγκριθὲν ὑπὸ τῶν ἐκπροσώπων ἁπασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν κείμενον (ἄρθρον 3), τὸν Νοέμβριον τοῦ 1993. Ἅπαντα ταῦτα ἀπουσιάζουν ἀπὸ τὴν ἐν λόγῳ ἀνακήρυξιν!