Τετάρτη 3 Ιουνίου 2015

ΚΕΝΤΡΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ

KOPP
Το εσωτερικό του Κ.Ο.Π.Π.
Ἡ Ἱερά Μονή Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου καί Εὐαγγελιστοῦ ἐκτός ἀπό περίπυστο Μοναστικό Κέντρο εἶναι καί ἕνας διαχρονικός θεσμός πού στό διάβα τῶν αἰώνων δημιούργησε παράδοση, πολιτισμό, καλλιέργησε τήν ἐκπαίδευση, ἐνίσχυσε τήν φιλανθρωπία καί γενικότερα τήν διακονία πρός τόν ἄνθρωπο, ὥστε ἐπί αἰῶνες ν΄ ἀποτελεῖ λίκνο πολιτισμοῦ στό Αἰγαῖο καί φάρο Ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ.
Η σταθερή και ακλόνητη παρουσία της Μονής κατά τον ροῦ των αἰώνων ἀπετέλεσε ἐχέγγυο γιά τήν περαιτέρω Ἐκκλησιαστική καί πνευματική ζωή τῆς Πάτμου καί τῶν ὅμορων νησιῶν. Ἔτσι λοιπόν τό 1715 τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἀνέθεσε Ἐξαρχικῶς τήν Ἐκκλησιατική Διοίκηση  στόν ἑκάστοτε Καθηγούμενο τῆς Μονῆς, ὁ ὁποῖος πλέον ὡρίσθη και Πατριαρχιακός Ἔξαρχος, διοικῶν δηλαδή τήν τοπική Ἐκκλησία στό ὄνομα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου.
Ἔκτοτε οἱ δύο θεσμοί, τῖς Ἱερᾶς Μονῆς καί Πατριαρχικῆς Ἐξαρχίας συμπορεύονται, διακονοῦν καί μοχθοῦν μαζί γιά τήν τοπική Ἐκκλησία.
Ὁ τεθησαυρισμένος πολιτισμός, ἡ παράδοση καί ἡ ἰδιαιτερότητα τῆς Πάτμου τήν καθιστοῦν σήμερα πόλο ἕλξεως προσκυνητῶν καί Θρησκευτικοῦ -κυρίως- Τουρισμοῦ. Στό πλαίσιο λοιπόν τῆς Ποιμαντικῆς  Διακονίας, καί θεραπεύοντας τήν ἀνάγκη παρουσίασης τῆς Ὀρθόδοξης πίστης, ὡς κατάθεση Μαρτυρίας καί ὄχι ὡς φιλοσοφικό σύστημα, καταρτίστηκε καί λειτουργεῖ τό Κέντρο Ὀρθοδόξου Πολιτισμοῦ καί Πληροφόρησης.
Ὁ Ἐγκαινιασμός τοῦ ὡς ἄνω Κέντρου (27 Αὐγούστου 2006) ἔγινε στό πλαίσιο τῶν ἐκδηλώσεων ἀνακήρυξης τοῦ Ἱεροῦ Σπηλαίου τῆς Ἀποκάλυψης, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Θεολόγου καί τοῦ οἰκισμοῦ τῆς Χώρας, ὡς Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικῆς Κληρονομιᾶς τῆς UNESCO.
Τό Κέντρον Ὀρθοδόξου Πολιτισμοῦ καί Πληροφορήσεως, εὑρίσκεται  στή Σκάλα, τό ἐπίνειο τῆς Πάτμου, καί λειτουργεῖ καθ’ ὅλη τή διάρκεια τοῦ ἔτους, ἐντατικότερα βέβαια ἀπό τόν μῆνα Ἀπρίλιον ἕως τόν Ὀκτώβριον, προσεδεχόμενο Ἕλληνες καί Ἀλλοδαπούς προσκυνητές καί ἐπισκέπτες καί ἀποτελῶντας τοιουτρόπως τό ἀξιόπιστο σημεῖο παροχῆς πληροφοριῶν, σχετικά μέ τήν Ἱστορία, τήν ἱερότητα καί τήν ἰδιαιτερότητα τῆς  Ἱερᾶς Νήσου Πάτμου.
Ἡ πληροφόρηση πραγματοποιεῖται σέ τέσσερις γλῶσσες, (ἀγγλική, γαλλική, γερμανική, ἰταλική) μέσῳ films, touch screens, ἐντύπου ὑλικοῦ, ἀλλά καί μέσῳ παροχῆς  πληροφοριῶν ἀπό τό  Προσωπικό, πού στελεχώνει τό χῶρο. Ἐκπονεῖται μάλιστα καί ἡ ἐπέκταση τοῦ παρεχομένου ὑλικοῦ καί σέ περισσότερες γλῶσσες. Ἐντός τοῦ Κέντρου ἐπίσης ὑπάρχει σύν τοῖς ἄλλοις ἀναγνωστική γωνία, στήν ὁποία μποροῦν, ὅσοι  ἐπιθυμοῦν νά συμβουλεύονται διάφορα βιβλία ἐπί ὀρθοδόξων θεμάτων. Τά διαθέσιμα βιβλία εἶναι, ὡς ἐπί τό πλεῖστον, ξενόγλωσσα.
  Κατά τήν διετή λειτουργία του  ἀξιολογήθηκε ὡς ἀρκούντως ἀποδοτικός ὁ συνδυασμός τῆς χρήσης τῆς σύγχρονης τεχνολογίας καί τοῦ ἀνθρωπίνου παράγοντα. Ἡ ὡς τώρα ἀνταπόκριση ὑπὴρξε ἐξαιρετικά θετική. Ἕλληνες καθώς καί ἀλλοδαποί ἐπισκέπτες, εἶτε κατά τήν ἐπί τόπου ἐπίσκεψη τούς, εἶτε ἐρχόμενοι σ΄ ἐπαφή μέ τό Κέντρο προκειμένου νά ὀργανώσουν προσκύνημα στήν Πάτμο ἐντυπωσιάστηκαν ὄχι μόνο ἀπό τήν πληροφόρηση πού ἔλαβαν, ἀλλά καί ἀπό  τήν διάθεση γιά συνεργασία, μ΄ἀποτέλεσμα  ὁ πήχυς συνεχῶς νά ψηλώνει γιά μᾶς καί ἡ πρόκληση γιά συνεχῆ βελτίωση τῶν παρεχομένων ὑπηρεσιῶν πρός τούς ἐπισκέπτες νά γίνεται ζωηρότερη.
Ἐπιπλέον, μέ τήν εὐθύνη τοῦ Κέντρου Ὀρθοδόξου      Πολιτισμοῦ καί   Πληροφόρησης διοργανώνονται επί ἐτησίᾳ βάσει δύο κύκλοι Σεμιναρίων, ὁ μέν πρῶτος γιά τούς ξεναγούς, στοχεύοντας στήν εὐρύτερη κατάρτιση τους, σχετικά μέ τήν  Ὀρθόδοξη πίστη, ἀλλά καί γιά τήν ἱστορία καί τήν ἱερότητα τῶν προσκυνημάτων μας καί ὁ δεύτερος γιά τήν ἐμάθηση τῆς Ἑλληνικῆς γλῶσσας στούς μονίμως διαμένοντες ἀλλοδαπούς τοῦ νησιοῦ μας. Ἀξιολογῶντας τίς δύο αὐτές διοργανώσεις βάσει τόσο τῆς συμμετοχῆς τους, ὅσο και τοῦ ἐπιπέδου πού κυμαίνονται τίς χαρακτηρίζουμε ἐπιτυχεῖς καί ἀναγκαία τήν συνέχιση τους.
Ἔχοντας βέβαιη τέλος τήν ἐλπίδα πώς οἱ Ἅγιοι Ἔφοροι τῆς Νήσου μας, θά εἶναι παραστᾶτες τῆς προσπάθειας μας αὐτῆς ἕως τό τέλος, χαιρόμαστε ἰδιαίτερα νά παρέχουμε κάθε δυνατή διευκόλυνση στό ταξίδι τῶν προσκυνητῶν πρός τό μικρό ἀλλά περιώνυμο νησί τῆς Πάτμου.
© Ιερά Μονή Πάτμου
Ὥρες λειτουργίας :
Καθημερινά  Πρωί: 9:00-13:00, Ἀπόγευμα: 17:00-21:00
Επικοινωνία
Κέντρο Ορθοδόξου Πολιτισμού και Πληροφόρησης
22470-33316
22470-33317
e-mail: copp@patmosmonastery.gr

Ο ΟΣΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Το κλέος της Πάτμου (16 Μαρτίου, 21 Οκτωβρίου)

OsiosXristodoulos_1Ανάμεσα στις φωτεινές μορφές, που κοσμούν την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, είναι και ο Όσιος Χριστόδουλος, το κλέος και το πάντιμο σέμνωμα της Πάτμου, που ίδρυσε την περίφημη Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και ανέδειξε το άγονο και μικρό αυτό νησί της Δωδεκανήσου σε παγκόσμιο προσκύνημα και σε αξιόλογο μοναστικό κέντρο της Ανατολής. Μέσα από έναν βίο γεμάτο δοκιμασίες, πειρασμούς και συνεχείς μετακινήσεις από τόπο σε τόπο λόγω της αλματώδους προέλασης των Τούρκων στην Ανατολή, κατόρθωσε ο Όσιος Χριστόδουλος να διακριθεί για τον ένθεο ζήλο, την ακλόνητη πίστη του και τη διαρκή αναζήτηση της πνευματικής τελειότητος. Επιπλέον ο δυναμισμός του, οι ικανότητες και τα χαρίσματά του ως ηγούμενος και πνευματικός γέροντας σε συνδυασμό και με το συγγραφικό του έργο και τη βαθιά του γνώση για τον άνθρωπο και τον κόσμο, τον κατέστησαν σημαντική ασκητική προσωπικότητα με φήμη που εξαπλώθηκε παντού και με κύρος στην αυτοκρατορική αυλή και το Πατριαρχείο.
Γεννημένος από δύο ευσεβείς γονείς, τον Θεόδωρο και την Άννα, σε μία κωμόπολη κοντά στη Νίκαια της μικρασιατικής Βιθυνίας περί το 1020 ο κατά κόσμον Ιωάννης εγκαταλείπει τα εγκόσμια και κινούμενος από θείο έρωτα ασκητεύει αρχικά στον Όλυμπο της Βιθυνίας. Στη συνέχεια μεταβαίνει στη Ρώμη και αργότερα επισκέπτεται τους Αγίους Τόπους. Η δίψα του για άσκηση τον οδηγεί στην έρημο της Παλαιστίνης, αλλά η προέλαση των Τούρκων τον αναγκάζει να μεταβεί στο όρος Λάτρος κοντά στη Μίλητο της Μ. Ασίας (1076-1079). Εκεί ιδρύει μοναστήρι με πολλούς μοναχούς και δημιουργεί αξιόλογη βιβλιοθήκη. Όμως νέες επιδρομές αλλοφύλων τον αναγκάζουν να μεταβεί στο όρος Στρόβιλος της Λυκίας (1709-1080) και στη συνέχεια στην Κω, όπου ιδρύει μοναστήρι της Παναγίας (1080-1088).
Το 1080 εγκαταλείπει την Κω και αναζητεί τόπο έρημο για να συνεχίσει τους ασκητικούς του αγώνες. Ο πόθος του αυτός εκπληρώνεται φτάνοντας στο έρημο και άνυδρο νησί της Πάτμου, το οποίο του παραχωρείται με χρυσόβουλο του αυτοκράτορος Αλεξίου Α΄ του Κομνηνού. Στην Πάτμο, όπου το 95μ.Χ. ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος γράφει την Αποκάλυψη, ιδρύει το 1088 μοναστήρι επ’ ονόματι του αγαπημένου μαθητού του Κυρίου, του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και Ευαγγελιστού. Το μοναστήρι αυτό αποτέλεσε το μεγάλο έργο της ζωής του, αναδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο το άσημο και άγονο νησί της Πάτμου σε Ιερό Νησί και σε τόπο παγκόσμιας πνευματικής και ιστορικής ακτινοβολίας. Η φήμη του Οσίου εξαπλώνεται παντού, αφού με τη χάρη του Θεού και την αδιάλειπτη προσευχή επιτελεί θαύματα. 
OsiosXristodoulos_2Στις 8 Μαΐου του 1091 καταστρώνει την περίφημη «Υποτύπωση», στην οποία καταγράφονται κανόνες, που ρυθμίζουν τη ζωή του μοναστηριού και των μοναχών. Το 1093 εγκαταλείπει την Πάτμο εξαιτίας των αλλεπάλληλων τουρκικών επιδρομών και καταφεύγει μαζί με τους συντρόφους του στη περιοχή της Λίμνης στη βόρεια Εύβοια, όπου μέχρι σήμερα σώζεται η σκήτη του Οσίου.
 Στις 10 Μαρτίου του 1093 συναισθανόμενος το επίγειο τέλος του γράφει τη διαθήκη του, όπου περιγράφει τα δύσκολα χρόνια στην Πάτμο, τη λιποψυχία των πολυάριθμων συντρόφων του παρά την πρόοδο του έργου του και τη φυγή τους στην Εύβοια. Στις 16 Μαρτίου του 1093 (ημέρα κατά την οποία εορτάζεται η μνήμη του), παρέδωσε το πνεύμα του στον Πανάγαθο Θεό, τον οποίο σε όλη του τη ζωή αγάπησε και διηκόνησε, αφήνοντας την εντολή στους συντρόφους του να συνεχίσουν το έργο του στην Πάτμο και να μεταφέρουν το λείψανό του στο πολυαγαπημένο του νησί.
 OsiosXristodoulos_3Το σκήνωμά του μεταφέρθηκε σύμφωνα με την επιθυμία του στη Μονή της Πάτμου στις 21 Οκτωβρίου του 1094 (ημέρα κατά την οποία εορτάζεται η ανακομιδή του λειψάνου του) και τοποθετήθηκε σε μαρμάρινη λάρνακα στο δεξιό μέρος του εσωνάρθηκα της Μονής, όπου κατόπιν οι μοναχοί έκτισαν παρεκκλήσιο προς τιμήν του Οσίου. Αργότερα το θαυματουργό λείψανό του τοποθετήθηκε σε αργυροχρυσοεπένδυτη λάρνακα, που φέρει τη χρονολογία 1796 και αποτελεί μέχρι σήμερα πηγή ιαμάτων και παρηγοριά και στήριγμα για όσους προσέρχονται με πίστη και ευλάβεια. Η θαυματουργική φήμη και το πλούσιο έργο του υμνούνται μέσα και από την ακολουθία του. Ακολουθίες προς τιμήν του Οσίου εκδόθηκαν το 1775 στη Βενετία, το 1843 στην Ερμούπολη, το 1884 στην Αθήνα και το 1913 στα Χανιά με στοιχεία του βίου του από τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη.
Ο Όσιος Χριστόδουλος με την πνευματική του παρουσία και το πλούσιο έργο του έπαιξε ουσιαστικό ρόλο στην εκκλησιαστική ζωή και ιστορία της Πάτμου σε τέτοιο βαθμό, ώστε πολλοί κάτοικοι του νησιού, αλλά και των γειτονικών νησιών της Σάμου και της Λέρου να φέρουν μέχρι σήμερα το όνομα του θαυματουργού Οσίου.
Αριστείδης Γ. Θεοδωρόπουλος
Εκπαιδευτικός

Ο απόστολος και ευαγγελιστής Ιωάννης


8 Μαϊ Ιωάννου θεολ Α΄. Ιω 1,1-7
Ο απόστολος και ευαγγελιστής Ιωάννης γνήσιος αγωγός
της πίστεως και της ζωής
St_Iw_TheolΕίναι φυσικό την ημέρα που η εκκλησία τιμά τη μνήμη του αποστόλου Ιωάννου του ευαγγελιστού, η αποστολική περικοπή να είναι επιλεγμένη από τη δική του Επιστολή, τη γνωστή ως καθολική. Έτσι μας δίδεται η ανεκτίμητη ευκαιρία να πάρουμε μια εμπειρία και από το είδος αυτό της διδασκαλίας  του, που όμως στο περιεχόμενο δεν διαφέρει καθόλου από τα άλλα κείμενα της γραφίδος του, την Αποκάλυψη εννοώ και το Ευαγγέλιο, αλλ’ αντιθέτως και τα τρία μαρτυρούν με οφθαλμοφανή και αδιαμφισβήτητο τρόπο ένα και το αυτό ύφος, το ιωάννειο, που το χαρακτηρίζει η απλότητα αλλά και το βάθος των νοημάτων.

Ο Ιωάννης γιος του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης, αδελφός του Ιακώβου, ψαράς πριν στο επάγγελμα, φίλος και συνεταίρος του Πέτρου και του Ανδρέα στην αλιευτική, πρώην μαθητής του Ιωάννου του βαπτιστού, κλήθηκε από τον Κύριο και συμπεριλήφθηκε στους δώδεκα μαθητάς του και αποδείχτηκε ο πιο έμπιστος και αγαπητός απ’ όλους. Σαν χαρακτήρας ήταν απόλυτος και ασυμβίβαστος, όπως φαίνεται από την επονομασία βοανεργές (= γιος της βροντής) που έδωσε σ’ αυτόν και στον αδερφό του Ιάκωβο  ο Κύριος. Με τον καιρό της μαθητείας κοντά στο Διδάσκαλο ο Ιωάννης μαλάκωσε κι έγινε μαθητής  της αγάπης. Κατά τη δίκη και σταύρωση του Κυρίου ο Ιωάννης ήταν ο μόνος που έμεινε κάτω από το σταυρό. Ο Κύριος πάνω από το σταυρό του εμπιστεύθηκε τη γηροκόμηση της μητέρας του.
Μετά την ανάσταση και την πεντηκοστή, στην ιδρυμένη ήδη εκκλησία ο Ιωάννης μαζί με τον Πέτρο και τον αδελφόθεο Ιάκωβο αποτελούν τους στύλους της εκκλησίας. Μετά το θάνατο του Πέτρου και όλων των αποστόλων είναι ο μόνος αυτόπτης και αυτήκοος που επιζεί και αναδεικνύεται σε αυθεντία που κατακεραυνώνει τους αιρετικούς που άρχισαν κιόλας ν’ αναφαίνονται, και ιδίως τους νικολαΐτας. Από την Πάτμο στέλνει σαν αστροπελέκι την Αποκάλυψη στις εκκλησίες της Μ. Ασίας, για να μεταβεί σύντομα εκεί και αυτοπροσώπως. Από την Έφεσο που την είχε τότε ορμητήριο επισκεφτόταν τις εκκλησίες της περιοχής. Σ’ όποια δεν ευκολύνθηκε να πάει έστειλε την Επιστολή του συνοδευόμενη πάντα από ένα διαβιβαστικό. Δύο από αυτά τα διαβιβαστικά σώθηκαν και είναι αυτά που σήμερα τα λέμε Β΄ και Γ΄ καθολικές Επιστολές του. Πρέπει να πέθανε γύρω στο 80.
Από την Επιστολή του που προαναφέρθηκε, ας δούμε τους πρώτους 7 στίχους που μας προσφέρει σήμερα  η εκκλησία ως αποστολική περικοπή. Η γλώσσα και το ύφος του Ιωάννου είναι σε επίπεδο ανθρώπου που ξέρει λίγα γράμματα και παρουσιάζει κάποτε επαναλήψεις, πλεονασμούς, πλατυασμούς, διαταραγμένη σύνταξη. Αυτό όμως δεν παρεμπόδισε τη σαφήνεια. Όλοι οι μελετηταί επί δύο χιλιάδες χρόνια χαρακτηρίζουν τα κείμενά του ως τα θεολογικότερα και βαθυνούστερα των κειμένων της Καινής Διαθήκης.
Εκείνο το πρόσωπο που υπήρχε από την αρχή, λέει, και πριν από  τη δημιουργία του κόσμου, που εμείς οι απόστολοι το έχουμε ακούσει με τα αυτιά μας και το έχουμε δει με τα μάτια μας, αυτό που το είδαμε και το αγγίξαμε με τα χέρια μας, είναι το πρόσωπο για το οποίο θέλω ως αυτόπτης και αυτήκοος να σας μιλήσω, εννοώ το Λόγο που είναι η πηγή της ζωής. Αυτός είναι το θέμα μου στην Επιστολή αυτή.
Σαν σε παρένθεση σας λέω ότι ο αόρατος πριν Λόγος, η πηγή της ζωής, έγινε άνθρωπος και ως άνθρωπος φανερώθηκε με σώμα, και εμείς οι απόστολοι που είχαμε προσωπική γνωριμία μαζί του και είχαμε μαθητεύσει δίπλα του τρία χρόνια, τον έχουμε δει και σας σας τον γνωρίζουμε και μαρτυρούμε και αναγγέλλουμε ότι είναι η αιώνια ζωή.  Πριν σαρκωθεί ήταν ενωμένος με τον Πατέρα, και τώρα τελευταία φανερώθηκε σ’ εμάς  τους ανθρώπους, τα πλάσματά του, σαν τέλειος άνθρωπος. Κλείνω την παρένθεση και επανέρχομαι.
Αυτό το πρόσωπο, λέει, του ενανθρωπήσαντος Λόγου που έχουμε δει και έχουμε ακούσει με τα μάτια μας και με τ’ αυτιά μας, σας το κηρύττουμε και σας το γνωρίζουμε, για να έχετε κι εσείς ίσο μερίδιο στην εξ αυτοψίας και αυτηκοΐας γνωριμία μαζί του με αυτήν που έχουμε κι εμείς οι αυτόπτες και αυτήκοοι. Υπ’ όψιν δε ότι η αμεσότητα της γνωριμίας μας με τον Ιησού Χριστό είναι αμεσότητα γνωριμίας και με τον Πατέρα, διότι Πατέρας και Γιος έχουν την ίδια ουσία και είναι ένα πράγμα, μία θεότητα. Και σας τα γράφουμε αυτά για να είναι η χαρά σας γεμάτη. Να έχετε δηλαδή κι εσείς τη χαρά ότι αυτά που γνωρίζετε από μας  είναι τα γνήσια και τ’ αυθεντικά.
Σας είπα ποιο είναι το πρόσωπο που είναι το θέμα μου. Ο Λόγος. Τώρα θα σας πω και ποια είναι η διαβεβαίωσή του, που εμείς την ακούσαμε οι ίδιοι από αυτόν και τη μεταδίδουμε κατά χρέος αυτούσια σ’ εσάς, ότι ο Θεός είναι φως, και σκοτάδι δεν υπάρχει μέσα του ούτε ίχνος. Αν θεωρήσουμε ότι έχουμε σχέση μαζί του, αλλά ζούμε στο σκοτάδι της αμαρτίας, αυταπατόμαστε, και δεν ζούμε στην αλήθεια. Αν όμως ζούμε στο φως της αγιότητος, όπως είναι ο ίδιος στο φως, τότε έχουμε μεταξύ μας, εμείς και ο Θεός, αληθινή σχέση, και το αίμα του Ιησού Χριστού, του Γιού του, μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία, όταν σαν άνθρωποι πέφτουμε αθέλητα στην αμαρτία.
Προφανώς ο Ιωάννης πέρα και πάνω απ’ όλα ενδιαφέρεται για την άμεση και αδιάσπαστη και ζωντανή παράδοση, την οποία η δική του αποστολική γενιά δια στόματός του μεταλαμπαδεύει αυτούσια στην επόμενη, την μεταποστολική, τη γενιά των αναγνωστών του, για να την μεταδώσουν και αυτοί με τη σειρά τους στους επόμενους, ώστε η βάναυση παρέμβαση των αιρετικών, που λένε φανταστικά και ανεύθυνα πράγματα, κατά πως τους γαργαλίζουν η πονηρία και τα πάθη τους, να μην έχει επίπτωση στην πίστη τους και στη ζωή τους.
Αθανάσιος Γ. Σιαμάκης, αρχιμανδρίτης

Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος


Euaggelisths_Iwannhs_038 Μαϊ Ιωάννου θεολ Α΄. Ιω 1,1-7
Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης, γνήσιος αγωγός της πίστεως και της ζωής
Είναι φυσικό την ημέρα που η εκκλησία τιμά τη μνήμη του αποστόλου Ιωάννου του Ευαγγελιστού, η αποστολική περικοπή να είναι επιλεγμένη από τη δική του Επιστολή, τη γνωστή ως καθολική. Έτσι, μας δίδεται η ανεκτίμητη ευκαιρία να πάρουμε μια εμπειρία και από το είδος αυτό της διδασκαλίας  του, που, όμως, στο περιεχόμενο δεν διαφέρει καθόλου από τα άλλα κείμενα της γραφίδος του, την Αποκάλυψη εννοώ και το Ευαγγέλιο, αλλ’ αντιθέτως και τα τρία μαρτυρούν με οφθαλμοφανή και αδιαμφισβήτητο τρόπο ένα και το αυτό ύφος, το ιωάννειο, που το χαρακτηρίζει η απλότητα, αλλά και το βάθος των νοημάτων.
Ο Ιωάννης γιος του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης, αδελφός του Ιακώβου, ψαράς πριν στο επάγγελμα, φίλος και συνεταίρος του Πέτρου και του Ανδρέα στην αλιευτική, πρώην μαθητής του Ιωάννου του Βαπτιστού, κλήθηκε από τον Κύριο και συμπεριλήφθηκε στους δώδεκα μαθητάς του και αποδείχτηκε ο πιο έμπιστος και αγαπητός απ΄ όλους. Σαν χαρακτήρας ήταν απόλυτος και ασυμβίβαστος, όπως φαίνεται από την επονομασία βοανεργές (= γιος της βροντής) που έδωσε σ’ αυτόν και στον αδερφό του Ιάκωβο  ο Κύριος. Με τον καιρό της μαθητείας κοντά στο Διδάσκαλο, ο Ιωάννης μαλάκωσε κι έγινε μαθητής της αγάπης. Κατά τη Δίκη και Σταύρωση του Κυρίου, ο Ιωάννης ήταν ο μόνος που έμεινε κάτω από το σταυρό. Ο Κύριος πάνω από το σταυρό του εμπιστεύθηκε τη γηροκόμηση της Μητέρας του.
Μετά την Ανάσταση και την Πεντηκοστή, στην ιδρυμένη ήδη εκκλησία, ο Ιωάννης μαζί με τον Πέτρο και τον αδελφόθεο Ιάκωβο αποτελούν τους στύλους της εκκλησίας. Μετά το θάνατο του Πέτρου και όλων των Αποστόλων, είναι ο μόνος αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας που επιζεί και αναδεικνύεται σε αυθεντία που κατακεραυνώνει τους αιρετικούς, που άρχισαν κιόλας ν’ αναφαίνονται, και ιδίως τους νικολαΐτας. Από την Πάτμο στέλνει σαν αστροπελέκι την Αποκάλυψη στις εκκλησίες της Μικράς Ασίας, για να μεταβεί σύντομα εκεί και αυτοπροσώπως. Από την Έφεσο, που την είχε τότε ορμητήριο, επισκεπτόταν τις εκκλησίες της περιοχής. Σ΄ όποια δεν ευκολύνθηκε να πάει, έστειλε την Επιστολή του, συνοδευόμενη πάντα από ένα διαβιβαστικό. Δύο από αυτά τα διαβιβαστικά σώθηκαν και είναι αυτά που σήμερα τα λέμε Β΄ και Γ΄ καθολικές Επιστολές του. Πρέπει να πέθανε γύρω στο 80μ.Χ.
Από την Επιστολή του που προαναφέρθηκε, ας δούμε τους πρώτους 7 στίχους που μας προσφέρει σήμερα  η εκκλησία ως Αποστολική περικοπή. Η γλώσσα και το ύφος του Ιωάννου είναι σε επίπεδο ανθρώπου που ξέρει λίγα γράμματα και παρουσιάζει κάποτε επαναλήψεις, πλεονασμούς, πλατυασμούς, διαταραγμένη σύνταξη. Αυτό όμως, δεν παρεμπόδισε τη σαφήνεια. Όλοι οι μελετηταί, επί δύο χιλιάδες χρόνια, χαρακτηρίζουν τα κείμενά του ως τα θεολογικότερα και βαθυνούστερα των κειμένων της Καινής Διαθήκης.
«Εκείνο το πρόσωπο που υπήρχε από την αρχή», λέει, «και πριν από  τη δημιουργία του κόσμου, που εμείς οι Απόστολοι το έχουμε ακούσει με τ΄ αυτιά μας και το έχουμε δει με τα μάτια μας, αυτό που το είδαμε και το αγγίξαμε με τα χέρια μας, είναι το πρόσωπο για το οποίο θέλω ως αυτόπτης και αυτήκοος να σας μιλήσω. Εννοώ το Λόγο που είναι η πηγή της ζωής. Αυτός είναι το θέμα μου στην Επιστολή αυτή.
Σαν σε παρένθεση, σας λέω ότι ο αόρατος πριν Λόγος, η πηγή της ζωής, έγινε άνθρωπος και ως άνθρωπος φανερώθηκε με σώμα και εμείς οι Απόστολοι που είχαμε προσωπική γνωριμία μαζί του και είχαμε μαθητεύσει δίπλα του τρία χρόνια, τον έχουμε δει και σας τον γνωρίζουμε και μαρτυρούμε και αναγγέλλουμε ότι είναι η αιώνια ζωή.  Πριν σαρκωθεί ήταν ενωμένος με τον Πατέρα και τώρα τελευταία, φανερώθηκε σ’ εμάς τους ανθρώπους, τα πλάσματά του, σαν τέλειος άνθρωπος. Κλείνω την παρένθεση και επανέρχομαι.
Αυτό το πρόσωπο του ενανθρωπήσαντος Λόγου που έχουμε δει και έχουμε ακούσει με τα μάτια μας και με τ’ αυτιά μας, σας το κηρύττουμε και σας το γνωρίζουμε, για να έχετε κι εσείς ίσο μερίδιο στην εξ αυτοψίας και αυτηκοΐας γνωριμία μαζί του, με αυτήν που έχουμε κι εμείς οι αυτόπτες και αυτήκοοι. Υπ’ όψιν δε ότι η αμεσότητα της γνωριμίας μας με τον Ιησού Χριστό είναι αμεσότητα γνωριμίας και με τον Πατέρα, διότι Πατέρας και Γιος έχουν την ίδια ουσία και είναι ένα πράγμα, μία Θεότητα. Και σας τα γράφουμε αυτά για να είναι η χαρά σας γεμάτη. Να έχετε δηλαδή κι εσείς τη χαρά ότι αυτά που γνωρίζετε από μας είναι τα γνήσια και τ΄ αυθεντικά.
Σας είπα ποιο είναι το πρόσωπο που είναι το θέμα μου. Ο Λόγος. Τώρα θα σας πω και ποια είναι η διαβεβαίωσή Του, που εμείς την ακούσαμε οι ίδιοι από αυτόν και τη μεταδίδουμε κατά χρέος αυτούσια σ΄ εσάς, ότι ο Θεός είναι φως και σκοτάδι δεν υπάρχει μέσα του ούτε ίχνος. Αν θεωρήσουμε ότι έχουμε σχέση μαζί του, αλλά ζούμε στο σκοτάδι της αμαρτίας, αυταπατόμαστε και δεν ζούμε στην αλήθεια. Αν, όμως, ζούμε στο φως της αγιότητος, όπως είναι ο ίδιος στο φως, τότε έχουμε μεταξύ μας, εμείς και ο Θεός, αληθινή σχέση και το αίμα του Ιησού Χριστού, του Γιού του, μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία, όταν σαν άνθρωποι πέφτουμε αθέλητα στην αμαρτία.»
Προφανώς ο Ιωάννης πέρα και πάνω απ΄ όλα ενδιαφέρεται για την άμεση και αδιάσπαστη και ζωντανή παράδοση, την οποία η δική του αποστολική γενιά, δια στόματός του, μεταλαμπαδεύει αυτούσια στην επόμενη, την μεταποστολική, τη γενιά των αναγνωστών του, για να την μεταδώσουν και αυτοί με τη σειρά τους στους επόμενους, ώστε η βάναυση παρέμβαση των αιρετικών, που λένε φανταστικά και ανεύθυνα πράγματα, κατά πως τους γαργαλίζουν η πονηρία και τα πάθη τους, να μην έχει επίπτωση στην πίστη τους και στη ζωή τους.
Αθανάσιος Γ. Σιαμάκης, αρχιμανδρίτης

Τρίτη 2 Ιουνίου 2015

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ Ο ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ




Πολλά δώρα χαροποιούν καθημερινά τους ανθρώπους και σε παγκόσμιο επίπεδο. Ένα όμως δώρο, που μας δόθηκε εξ ύψους, κυριολεκτικά χαροποίησε και χαροποιεί ολόκληρη την ανθρωπότητα. Και αυτό είναι η κάθοδος εκ των Ουρανών του Αγίου Πνεύματος, η έλευση της χάριτος του Παρακλήτου, του τρίτου δηλαδή προσώπου της Αγίας Τριάδος, κατά την Πεντηκοστή (Πράξ. 2, 1-41).
Πράγματι, 10 ημέρες μετά την Ανάληψη του Κυρίου, 50 από την Ανάστασή Του,  γεννήθηκε η Εκκλησία σε ένα ανώγι της Ιερουσαλήμ, καθώς το Άγιο Πνεύμα έθεσε το θεμέλιο της ζωής της, καταβαίνον με τη μορφή πύρινων γλωσσών και εγκαθιστάμενο χαρισματικά στους αποστόλους, σε πολλούς άλλους μαθητές και μαθήτριες του Χριστού, αλλά και στην Υπεραγία Θεοτόκο Μαρία, τη μητέρα του Κυρίου (συνολικά σε 120 περίπου πρόσωπα), ενώ ήσαν προσευχόμενοι και συγκεντρωμένοι όλοι εκεί. Το γεγονός περίτρανα αποδείχθηκε με τη μοναδική αμέσως μετά διδασκαλία του αποστόλου Πέτρου -δια της οποίας προστέθηκαν 3.000 άτομα στην Πρώτη εκείνη Εκκλησία- αλλά και στη συνέχεια των υπολοίπων αποστόλων, και τα εκπληκτικά θαύματα που επιτέλεσαν. Μάλιστα η μεταστροφή του αποστόλου Παύλου και τα μεγάλα θαύματα που και εκείνος έκανε (βλ. Πράξεις των Αποστόλων) βεβαιώνουν την ύπαρξη και δράση του Αγίου Πνεύματος εν τω κόσμω.
Ο Χριστός το είχε προαναγγείλει κατά το Μυστικό Δείπνο, που ετελέσθη λίγο πριν συλληφθεί και σταυρωθεί. Τους είπε: «Αν με αγαπάτε, τηρήστε τις εντολές μου. Κι εγώ θα παρακαλέσω τον Πατέρα να σας δώσει άλλον Παράκλητο (άλλον δηλαδή συνήγορο, συμπαραστάτη και υπερασπιστή εκτός από τον Χριστό, Α΄ Ιω. 2,1), το Πνεύμα της αληθείας, ώστε να είναι ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ μαζί σας…. (άρα δεν αποστάτησε ποτέ η Εκκλησία, σύμφωνα με τα λεγόμενα διαφόρων προτεσταντικών κύκλων). Το Πνεύμα αυτό δεν μπορεί να το δεχτεί ο κόσμος, γιατί ούτε το διακρίνει ούτε το γνωρίζει. Εσείς το γνωρίζετε, γιατί μένει κοντά σας και ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΣΑ ΣΑΣ (αλλάζει πνευματικά τους πιστούς). Δεν θα σας αφήσω ορφανούς. ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΩ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ. Σε λίγο ο κόσμος δεν θα με βλέπει πια, ΕΣΕΙΣ ΟΜΩΣ ΘΑ ΜΕ ΒΛΕΠΕΤΕ (εν Αγίω Πνεύματι), γιατί εγώ εξακολουθώ να ζω. Το ίδιο ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΘΑ ΖΕΙΤΕ (ενωμένοι κατά χάριν με το Χριστό)…. Αυτά σας τα δίδαξα όλον αυτό τον καιρό που βρίσκομαι κοντά σας. Αλλά το Πνεύμα το Άγιο, ο Παράκλητος, που θα στείλει ο Πατέρας στο όνομά μου, ΕΚΕΙΝΟΣ (είναι επομένως πρόσωπο και όχι δύναμη Θεού) ΘΑ ΣΑΣ ΔΙΔΑΞΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ (άρα η Εκκλησία κατέχει την αλήθεια) και θα φέρει στη μνήμη σας όλα όσα σας έχω πει εγώ» (Ιω. 14,15-25). Η προφητεία αυτή του Χριστού πραγματοποιήθηκε επακριβώς. Μετά την Ανάληψή Του ξανάρθε ο Χριστός εν Αγίω Πνεύματι και ζει έκτοτε μέσα στους πιστούς, μέσα στην Εκκλησία (Ιω. 17,24-26) ως το τέλος της ιστορίας. Αυτό ήθελε να πει ο Ιησούς όταν μίλησε στους μαθητές Του κατά το Μυστικό Δείπνο ως εξής: «Σε λίγο δεν θα με βλέπετε πια, αλλά και ΠΑΛΙ ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΜΕ ΔΕΙΤΕ» (Ιω. 16,16). Ζει επομένως ο Χριστός ανάμεσά μας με έναν άλλο τρόπο, εν Αγίω Πνεύματι.

Δευτέρα 1 Ιουνίου 2015

Πῶς πρέπει νὰ μελετᾷ κανεὶς καὶ νὰ προσεύχεται διὰ μέσου τῶν Ἀγγέλων καὶ ὅλων τῶν Ἁγίων


Αόρατος Πόλεμος - Μέρος 1ον

Δυὸ τρόπους μπορεῖς νὰ μεταχειρισθῇς γιὰ νὰ δεχθῇς τὴν βοήθεια καὶ προστασία τῶν ἐπουρανίων ἁγίων. Ὁ ἕνας εἶναι νὰ στραφῆς πρὸς τὸν Οὐράνιο Πατέρα καὶ νὰ τοῦ δείξης τὴν ἀγάπη μὲ τὴν ὁποία ἀγαπᾶται καὶ τοὺς αἴνους μὲ τοὺς ὁποίους ὑμνεῖται ἀπὸ ὅλους τοὺς ἁγίους τοῦ οὐρανοῦ, καὶ τοὺς ἀγῶνες καὶ τὰ βάσανα ποὺ ὑπέφεραν αὐτοὶ οἱ ἅγιοι πάνω στὴ γῆ γιὰ τὴν δόξα του· καὶ ἔτσι μὲ τὴν δύναμι αὐτῶν τῶν πραγμάτων νὰ ζητήσῃς ἀπὸ τὴν Μεγαλειότητά του ἐκεῖνο ποὺ χρειάζεσαι. Ὁ ἄλλος εἶναι νὰ προστρέξης σ᾿ αὐτὰ τὰ ἴδια τὰ πνεύματα τῶν Ἀγγέλων καὶ τῶν Ἁγίων, διότι ἐκεῖνα ἐπιθυμοῦν ὄχι μόνο τὴν ἐπίγεια σωτηρία μας καὶ τελειότητα, ἀλλὰ καὶ τὴν δόξα μας στοὺς οὐρανοὺς καὶ νὰ ζητήσῃς νὰ σὲ βοηθήσουν ἐναντίον ὅλων τῶν κακιῶν τῶν ἐχθρῶν σου καὶ νὰ σὲ προστατέψουν ἀκόμη κατὰ τὴν ὥρα τοῦ θανάτου σου. Σκέψου καμμία φορὰ καὶ τὶς πολλὲς καὶ ἐξαιρετικὲς χάριτες ποὺ δέχθηκαν ἀπὸ τὸν Θεὸ αὐτοὶ οἱ Ἅγιοι τοῦ οὐρανοῦ, διεγείροντας καὶ ἀνάβοντας μέσα σου μία δυνατὴ χαρὰ καὶ ἀγάπη γι᾿ αὐτούς, γιατὶ εἶναι πλουτισμένοι μὲ τόσα ὑπερφυσικὰ χαρίσματα τὰ ὁποῖα νὰ τὰ ὑπολογίζῃς σὰν νὰ εἶναι δικά σου. Μάλιστα, ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ χαίρεσαι περισσότερο γιατὶ τὰ ἔχουν αὐτοὶ καὶ ὄχι ἐσύ, διότι αὐτὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι αἰνετὸς καὶ εὐλογημένος. Καὶ γιὰ νὰ κάνῃς αὐτὴ τὴν ἄσκησι μὲ εὐκολία καὶ τάξι, διαίρεσε τὰ τάγματα τῶν Ἁγίων τῆς ἡμέρας μὲ τὴν ἑξῆς τάξι: Τὴν Δευτέρα νὰ παρακαλῇς τὰ ἐννέα Τάγματα τῶν Ἀγγέλων· τὴν Τρίτη τὸν Τίμιο Πρόδρομο· τὴν Τετάρτη τοὺς Πατριάρχας καὶ Προφήτας· τὴν Πέμπτη τοὺς Ἀποστόλους· τὴν Παρασκευὴ τοὺς μάρτυρες· τὸ Σάββατο τοὺς Ἱεράρχες μὲ τοὺς ἄλλους Ἁγίους· τὴν Κυριακὴ τὶς Παρθένες μὲ τὶς ἄλλες Ἁγίες.
Ἀλλὰ καθημερινὰ μὴ σταματήσῃς νὰ προστρέχῃς στὴν Θεοτόκο, τὴν Βασίλισσα ὅλων τῶν Ἁγίων, στὸν Ἄγγελο τὸν φύλακά σου, στὸν Ἀρχάγγελο Μιχαὴλ καὶ σὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους τοὺς συνηγόρους καὶ βοηθούς σου. Νὰ παρακαλῇς καθημερινὰ τὴν Ἀειπάρθενο Μαρία, τὸν Υἱό της, τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ τὸν οὐράνιο Πατέρα του, γιὰ νὰ σὲ ἀξιώσουν τῆς χάριτος αὐτῆς· δηλαδὴ γιὰ νὰ σοῦ δώσουν γιὰ κύριο καὶ καθολικό σου συνήγορο καὶ ὑπερασπιστῆ τὸν δίκαιο Ἰωσὴφ τὸν μνήστορα. Καὶ κατόπιν πρόστρεχε σ᾿ αὐτὸν τὸν ἴδιο τὸν Ἰωσὴφ μὲ δεήσεις καὶ θάρρος γιὰ νὰ σὲ δεχθῆ στὴν προστασία του. Διότι ἀναρίθμητες ἦταν οἱ εὐεργεσίες ποὺ δέχθηκαν ἀπὸ αὐτὸν ἐκεῖνοι ποὺ τὸν εἶχαν σὲ εὐλάβεια καὶ πρόστρεξαν σ᾿ αὐτόν, ὄχι μόνον ὅταν εἶχαν πνευματικὲς ἀνάγκες, ἀλλὰ καὶ ὑλικές, καὶ ἰδιαίτερα νὰ τοὺς καθοδηγῇ πῶς πρέπει νὰ προσεύχωνται καὶ νὰ μελετοῦν σωστά. Γιατὶ ἂν τοὺς ἄλλους Ἁγίους τους ἀγαπᾷ ὁ Θεὸς ἐπειδὴ τὸν τίμησαν καὶ ὑποτάγησαν σ᾿ αὐτόν, πόσο περισσότερο πρέπει νὰ πιστεύουμε ὅτι ἀγαπᾷ τὸν ταπεινότατο αὐτὸν καὶ ἅγιο; καὶ πόσο ἰσχύουν οἱ παρακλήσεις του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ εἶχε τόση τιμὴ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεό, ὅταν σωματικὰ ἦταν στὴ γῆ, ποὺ θέλησε νὰ ὑποτάσσεται σ᾿ αὐτὸν καὶ νὰ τὸν ὑπακούει ὡς Πατέρα του, ὅπως ἀναφέρει τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο (Λουκ. 2,51), καὶ νὰ τὸν ὑπηρετῇ σὲ ὅ,τι ἦταν ἀνάγκη, ὅπως καθαρὰ ἀποδεικνύει στὰ Ἀσκητικά του ὁ Μέγας Βασίλειος (1);
 
1. Τὰ λόγια του Μεγάλου Βασιλείου εἶναι τὰ ἑξῆς: «Κατὰ τὴν πρώτη του ἡλικία ὑποτασσόμενος στοὺς γονεῖς του, κάθε κόπο σωματικὸ ἐκτελοῦσε μὲ πραότητα καὶ ὑπακοή. Γιατὶ ὄντας ἄνθρωποι δίκαιοι καὶ εὐσεβεῖς, φτωχοὶ ὅμως καὶ χωρὶς νὰ ἔχουν τὰ ἀπαραίτητα (καὶ τὸ ἀποδεικνύει ἡ φάτνη ὡς τόπος τοῦ θείου τοκετοῦ), φυσικὰ ἐργάζονταν συνέχεια οἰκονομώντας γιὰ τὸν ἑαυτό τους τὰ ἀπαραίτητα. Καὶ ὁ Ἰησοῦς ὑποτασσόμενος σ᾿ αὐτούς, ὅπως λέγει ἡ Γραφή, ἔδειχνε ὅτι στοὺς κόπους ἔδειχνε τὴν ἀπαραίτητη ὑπακοή.

Ο αληθινός προορισμός του ανθρώπου είναι ν'αποκτήσουμε το Άγιο Πνεύμα(Αγ.Σεραφείμ Σάρωφ)

                                                                             
Ὁ πάτερ Σεραφεὶμ μ᾿ ἔβαλε νὰ καθίσω δίπλα του, ἀπάνω σ᾿ ἕνα κομμένο δέντρο, σ᾿ ἕνα ξέφωτο μέσα στὸ δάσος. Ὕστερά μου εἶπε: Ὁ Θεός μου φανέρωσε πὼς στὰ παιδικὰ χρόνια σου ἤθελες νὰ μάθης ποιὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. 

Σὲ συμβουλεύανε νὰ πηγαίνης στὴν ἐκκλησία, νὰ κάνης τὴν προσευχή σου στὸ σπίτι, νὰ δίνης ἐλεημοσύνη καὶ νὰ κάνης ὅλα τὰ καλὰ τὰ ἔργα, γιατὶ σ᾿ αὐτὰ βρίσκεται ὁ σκοπὸς τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Μὰ δὲν σὲ ἱκανοποιούσανε αὐτὰ μοναχά.  

Λοιπόν σου λέγω πὼς ἡ προσευχή, ἡ νηστεία, οἱ ἀγρυπνίες καὶ κάθε ἄλλο χριστιανικὸ ἔργο εἶναι πολὺ καλά. Ἀλλὰ ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας δὲν εἶναι νὰ κάνουμε μοναχὰ αὐτὰ τὰ ἔργα, ἐπειδὴ αὐτὰ εἶναι τὰ μέσα ποὺ χρειάζονται γιὰ νὰ φθάσουμε στὸ σκοπὸ τῆς χριστιανικῆς ζωῆς.

Ὁ ἀληθινὸς προορισμὸς τοῦ χριστιανοῦ εἶναι νὰ ἀποκτήσουμε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. 

Γνώριζε πὼς κανένα καλὸ ἔργο δὲν φέρνει τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἂν δὲν γίνεται γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι μοναχὰ ἡ ἀπόκτηση τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἐγὼ τότε τὸν ρώτησα: «Τί ἐννοεῖς, πάτερ, λέγοντας ἀπόκτηση; Δὲν καταλαβαίνω καθαρά». Ὁ Ἅγιος μου εἶπε: «Ἀποκτῶ εἶναι τὸ ἴδιο μὲ τὸ κερδίζω. Ξέρεις τί θὰ πῆ κερδίζω χρήματα. Ἀποκτῶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι τὸ ἴδιο πράγμα. Στὴ ζωή, οἱ συνηθισμένοι ἄνθρωποι ἔχουνε γιὰ σκοπὸ νὰ κερδίσουνε χρήματα, καὶ κεῖνοι ποὺ στέκουνται πιὸ ψηλὰ στὴν κοινωνία, θέλουνε νὰ κερδίσουνε τιμὲς καὶ δόξα.

Τὸ νὰ ἀποκτήση κανένας τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι σὰν νὰ κερδίζη ἕνα αἰώνιο ἀπόκτημα, τὴν αἰώνια ζωή, ἕνα θησαυρὸ ποὺ δὲν καταστρέφεται κι᾿ οὔτε χάνεται ποτέ. 

Κάθε καλὸ ἔργο, ποὺ κάνουμε γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, μᾶς δίνει τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀλλὰ περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα μας δίνει αὐτὴ τὴ χάρη ἡ προσευχή, γιατὶ ὁ καθένας μπορεῖ νὰ προσευχηθῆ, πλούσιος ἢ φτωχός, ἄρχοντας ἢ χωριάτης, δυνατὸς ἢ ἀδύνατος, γερὸς ἢ ἄρρωστος, ἐνάρετος ἢ ἁμαρτωλός.

Λοιπὸν ἂς συνάξουμε τὸ θησαυρὸ τῆς θεϊκῆς εὐσπλαχνίας. Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ζητᾶ νάβρη τὴ σωτηρία του καὶ ποὺ μετανοεῖ γιὰ τὶς ἁμαρτίες του, μπορεῖ μὲ τὶς καλὲς πράξεις νὰ ἀποκτήση τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ ἐργάζεται μέσα μας καὶ μᾶς εἰσάγει στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μ᾿ ὅλα τὰ πεσίματά μας, μ᾿ ὅλο τὸ σκοτάδι ποὺ περιζώνει τὴν ψυχή μας, ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ μᾶς δόθηκε μὲ τὸ βάπτισμα, δὲν παύει νὰ λάμπη μέσα στὴν καρδιά μας μὲ τὸ φῶς τῆς μετανοίας. 

Αὐτὸ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ σβήνει ὅλα τὰ σημάδια ποὺ ἀφήσανε τὰ παλιὰ ἁμαρτήματά μας καὶ μᾶς ντύνει μ᾿ ἕνα μανδύα ἄφθαρτον ποὺ εἶναι καμωμένος ἀπὸ τὴ χάρη.

Τοῦ λέγω: «Πάτερ μου, μοῦ μιλᾶς γιὰ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλὰ πὼς μπορῶ νὰ τὴ δῶ; Τὰ καλὰ τὰ ἔργα τὰ βλέπουμε, μὰ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα πὼς μπορεῖ νὰ τὸ δὴ κανένας; Πῶς μπορῶ νὰ γνωρίσω ἂν βρίσκεται ἢ δὲν βρίσκεται μέσα μου;»

Ὁ Ἅγιος μου ἀποκρίθηκε: «Ὅταν κατεβαίνη τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐπάνω στὸν ἄνθρωπο καὶ εἰσχωρεῖ μέσα του, ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου γεμίζει ἀπὸ μία χαρὰ ἀνέκφραστη, γιατὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μεταμορφώνει σὲ χαρὰ ὅ,τι ἀγγίξει. Φανερώνεται σὰν ἕνα ἀνιστόρητο φῶς σ᾿ ἐκείνους ποὺ ἐκδηλώνεται ἡ θεϊκὴ ἐνέργεια. Οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι γνωρίσανε μὲ τὶς αἰσθήσεις τοὺς τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».


Τότε τὸν ρώτησα: «Πῶς θὰ μπορέσω νὰ τὸ δῶ κ᾿ ἐγὼ μὲ τὰ μάτια μου;» Ἀπάνω σ᾿ αὐτά, ὁ πάτερ Σεραφεὶμ ἔβαλε τὰ χέρια του στοὺς ὤμους μου καὶ μοῦ εἶπε: 

«Τέκνον μου, βρισκόμαστε κ᾿ οἱ δυό μας μέσα στὸ Ἅγιον Πνεῦμα… Γιατί δὲν θέλεις νὰ μὲ κοιτάξης;» 

«Πάτερ μου, τοῦ εἶπα, δὲν μπορῶ νὰ σὲ κοιτάξω. Τὰ μάτια σου βγάζουνε ἀστραπές. Τὸ πρόσωπό σου ἔχει γίνει πιὸ ἀστραφτερὸ ἀπὸ τὸν ἥλιο, καὶ τὰ μάτια μου θαμπώσανε ἀπὸ τὸ φῶς».



«Μὴ φοβᾶσαι, τέκνο τοῦ Θεοῦ, εἶπε ὁ γέροντας. Κ᾿ ἐσὺ εἶσαι ὁλόφωτος ὅπως εἶμ᾿ ἐγώ. Γιατὶ βρίσκεσαι μέσα στὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἀλλιῶς δὲν θὰ μποροῦσες νὰ μὲ δῆς μὲ τὴν ὄψη ποὺ μὲ βλέπεις...»

Ἔσκυψε ἀπάνω μου καὶ μοῦ εἶπε σιγανὰ στὸ αὐτί: 
«Εὐχαρίστησε τὸν Ὕψιστο γιὰ τὴν ἄπειρη καλοσύνη του. Προσευχήθηκα μυστικὰ στὸν Κύριο καὶ εἶπα μέσα μου: Κύριε, ἀξίωσε τὸν νὰ ἰδῆ καθαρὰ μὲ τὰ σωματικὰ μάτια τοῦ τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματός Σου, ποὺ τὴ φανερώνεις στοὺς δούλους σου ὅποτε καταδέχεσαι νὰ παρουσιασθὴς μέσα στὸ μεγαλοπρεπὲς φῶς τῆς δόξης Σου».
Κι᾿ ὅπως βλέπεις, ὁ Κύριος ἀμέσως δέχθηκε τὴν προσευχὴ τοῦ τιποτένιου Σεραφείμ. Πόση εὐγνωμοσύνη πρέπει νὰ χρωστοῦμε στὸ Θεὸ γιὰ τοῦτο τὸ ἀνείπωτο δῶρο ποὺ μᾶς ἔδωσε! Μήτε οἱ Πατέρες τῆς ἐρήμου δὲν ἀξιώνονταν πάντα νὰ δοῦνε τέτοια φανερώματα τῆς ἀγαθότητός Του. Λοιπόν, τέκνον μου, κοίταξέ με ἐλεύθερα. Μὴ φοβᾶσαι, ὁ Κύριος εἶναι μαζί μας».

 Φώτης Κόντογλου – Ὁ Πολυαγαπημένος Ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ
-------------------------------------------------------------------------------------------